Julia Minc

Julia Minc
Data urodzenia

29 maja 1901

Data i miejsce śmierci

26 listopada 1987
Warszawa

Miejsce spoczynku

Cmentarz Wojskowy na Powązkach

Zawód, zajęcie

dziennikarka

Partia

Komunistyczna Partia Polski
Francuska Partia Komunistyczna
Polska Partia Robotnicza
Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Grób Hilarego i Julii Minc na Powązkach; Warszawa, 23 lipca 2008

Julia Stanisława Minc, z domu Heflich (ur. 29 maja 1901 w Warszawie, zm. 26 listopada 1987 w Warszawie) – polska nauczycielka, działaczka komunistyczna i dziennikarka żydowskiego pochodzenia, pierwszy redaktor naczelny Polskiej Agencji Prasowej, wiceprzewodnicząca Państwowej Komisji Etatów (1954–1956), członek Komisji Prasowej KC PPR i Komisji Prasowej KC PZPR.

Życiorys

Urodziła się w zasymilowanej żydowskiej rodzinie inteligenckiej. Córka Henryka Władysława Heflicha ps. Albin (1873–1926) i Henryki z domu Kon (zm. 1929). Ojciec i wuj Aleksander byli działaczami socjalistycznymi i uczestniczyli w rewolucji październikowej, w której brała udział również Julia. Jej siostrą była działaczka komunistyczna Ewelina Sawicka (1898–1951).

Od 1919 do likwidacji partii w 1938 była członkiem Komunistycznej Partii Polski. Słuchaczka Wolnej Wszechnicy Polskiej. 1 lipca 1922 aresztowana i oskarżona o przynależność do Związku Młodzieży Komunistycznej i szpiegostwo na rzecz innego państwa (od drugiego zarzutu została uwolniona). W wyniku procesu karnego przeprowadzonego w marcu 1923 skazana na 3 lata twierdzy (wyszła na wolność wcześniej, w 1924). Krótko po opuszczeniu zakładu karnego zawarła związek małżeński z Hilarym Mincem (1905–1974) – późniejszym członkiem Biura Politycznego KC PZRR i najściślejszego kierownictwa partii, wicepremierem, faktycznie kierującym polityką gospodarczą Polski w latach 1944–1956. Małżeństwo było bezdzietne.

W maju 1924 wraz z mężem wyjechała do Francji, gdzie wstąpili do Francuskiej Partii Komunistycznej. W 1926 zostali wydaleni przez władze francuskie za działalność komunistyczną i przenieśli się do Związku Radzieckiego, a następnie w 1928 powrócili do Polski. W czasie II wojny światowej ponownie przebywała z mężem w ZSRR, gdzie działała w Związku Patriotów Polskich. W 1944 wstąpiła do Polskiej Partii Robotniczej.

Od 1944 do 1954 faktycznie kierowała PAP, formalnie pozostając na stanowisku redaktora naczelnego i zastępcy dyrektora. W czasie jej urzędowania PAP miała wyłączność na rozpowszechnianie wiadomości w kraju i zarządzanie prasą. Od 1948 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Przełożyła na język polski pamiętniki rosyjskiej rewolucjonistki Wiery Figner (wydane w 1962 przez Książkę i Wiedzę).

Bohaterka jednego z wywiadów w książce Teresy Torańskiej Oni.

Pochowana na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera 29A-półkole II-2).

Odznaczenia