Julian Stasiniewicz

Julian Stasiniewicz
Kmita
Ilustracja
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia

2 lutego 1886
Wierzbica

Data śmierci

3 marca 1972

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

Artyleryjski Oddział Pomiarowy
Szkoła Pomiarów Artylerii
8 Pułk Artylerii Ciężkiej

Stanowiska

komendant szkoły
dowódca pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
obrona Lwowa)
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941) Medal Niepodległości Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” z Mieczami Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” z Mieczami Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” z Mieczami Krzyż Wojskowy Karola Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913
Multimedia w Wikimedia Commons

Julian Stasiniewicz (ur. 2 lutego 1886 w Wierzbicy, zm. 3 marca 1972) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, członek Naczelnej Komendy Obrony Lwowa w listopadzie 1918.

Życiorys

W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach.

U kresu I wojny światowej w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej służąc pod pseudonimem „Kmita” w stopniu kapitana pełnił funkcję kierownika oddziału wywiadowczego Naczelnej Komendy Obrony Lwowa.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu majora był szefem oddziału II w Dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego. W stopniu podpułkownik a od czerwca 1920 do 5 lutego 1923 był komendantem Artyleryjskiego Oddziału Pomiarowego (AOP), a po reorganizacji od 6 lutego 1923 do listopada 1925 komendantem Szkoły Pomiarów Artylerii w Toruniu, pozostając w tym czasie oficerem nadetatowym 12 pułku artylerii polowej ze Złoczowa.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 53. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 5 pułk artylerii polowej. 17 listopada 1925 został przeniesiony do 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu na stanowisko dowódcy pułku. W sierpniu 1926 został przeniesiony do kadry oficerów artylerii i przydzielony do Obozu Ćwiczeń Brześć na stanowisko komendanta. Później został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX, a z dniem 31 sierpnia 1927 przeniesiony w stan spoczynku.

Mieszkał w Toruniu, a później w Rabce i Krakowie przy ul. Karmelickiej 36.

Zmarł 3 marca 1972. Pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu.

Grób płka Juliana Stasiniewicza na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu

Ordery i odznaczenia

W czasie służby w c. i k. Armii otrzymał:

Przypisy

  1. 1 2 3 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-10-12]..
  2. ↑ Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918-1919, t. I, Warszawa 2010, s. 35.
  3. ↑ Iwona Łaptaszynska: Obsada personalna obrony Lwowa 1 - 22.11.1918r.. stankiewicze.com. [dostęp 2016-12-08].
  4. ↑ Artur Leinwand: Obrona Lwowa w listopadzie 1918 roku. lwow.com.pl. [dostęp 2016-12-08].
  5. ↑ Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990, s. Tab. 172.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 737, 813, 1523.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 658, 736, 1383.
  8. ↑ 1 Dywizjon Pomiarów Artylerii. 5pa.wp.mil.pl. [dostęp 2016-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-20)].
  9. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 186.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 121 z 17 listopada 1925, s. 651.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 21 sierpnia 1926, s. 269.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927, s. 138.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927, s. 130.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 884.
  15. ↑ Julian Stasiniewicz - dane o grobie [online], mogily.pl [dostęp 2023-11-11].
  16. ↑ M.P. z 1938 r. Nr 140, poz. 245 (ISAP).
  17. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 1248.

Bibliografia