| Data i miejsce urodzenia |
20 sierpnia 1891 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
21 maja 1943 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1913–1943 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca grupy operacyjnej |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |

Juliusz Zulauf (ur. 20 sierpnia 1891 we Lwowie, zm. 21 maja 1943 w Murnau am Staffelsee) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Syn Józefa i Marii z Małuszyńskich, urodzony 20 sierpnia 1891 we Lwowie. W czerwcu 1910 złożył maturę w c. k. I Wyższej Szkole Realnej we Lwowie. W latach 1910–1913 studiował na Wydziale Inżynierii Wodnej Szkoły Politechnicznej we Lwowie. W latach 1913–1914 odbył obowiązkową służbę w cesarskiej i królewskiej armii, w charakterze jednorocznego ochotnika. W czasie studiów, od 1909 działał w Związku Walki Czynnej, a od 1910 w Związku Strzeleckim. W 1913 wcielono go do armii austriackiej, gdzie otrzymał przydział do 19 pułku piechoty we Lwowie.
1 sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Początkowo, do kwietnia 1915 służył w 3 baonie 1 pułku piechoty w składzie I Brygady, a następnie w 4 pułku piechoty. W sierpniu 1915 awansowano go na kapitana. 6 lipca 1916 w walkach pod Optową został ciężko ranny i dostał się do niewoli rosyjskiej, gdzie należał do Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie. Z niewoli udało mu się zbiec i w 1917 powrócił do 4 pułku piechoty w Łomży. W czasie kryzysu przysięgowego został aresztowany i osadzony w więzieniu w Przemyślu. 15 września 1917 na własną prośbę został zwolniony ze służby w Polskim Korpusie Posiłkowym i wcielony do cesarskiej i królewskiej armii. Zdezerterował i rozpoczął działalność w POW we Lwowie.
W odradzającym się Wojsku Polskim, 1 listopada 1918 został najpierw wysłany do 4 Dywizji Strzelców gen. Lucjana Żeligowskiego na Kubań. 18 stycznia 1919 powrócił do kraju i uczestniczył w walkach w obronie Lwowa, a od lutego tego roku dowodził 4 pułkiem piechoty Legionów. 17 lutego 1919 wyróżnił się brawurowym atakiem na oddziały ukraińskie, za co 10 sierpnia 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy. W lipcu 1919, w czasie gdy dowodził pułkiem na Froncie Litewsko-Białoruski podczas wojny polsko-bolszewickiej, został ranny pod Wilejką. 25 listopada 1920 został przydzielony do baonu zapasowego 3 pułku piechoty Legionów w Radomiu na stanowisko dowódcy batalionu z jednoczesnym pełnieniem obowiązków dowódcy garnizonu Radom.
Od 23 marca 1921 dowodził 28 pułkiem Strzelców Kaniowskich, a od 28 września tego roku 19 pułkiem piechoty we Lwowie. W marcu 1927 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 5 Dywizji Piechoty we Lwowie. 24 maja 1930 został mianowany dowódcą 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach. 10 grudnia 1931 prezydent RP, Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 2. lokatą w korpusie generałów oraz zezwolił na nałożenie odznak nowych stopni przed 1 stycznia 1932. 15 czerwca 1938 został uroczyście pożegnany przez oddziały kieleckiej dywizji, po czym objął dowództwo 5 Dywizji Piechoty we Lwowie.
W okresie II RP został osadnikiem wojskowym w powiecie łuckim. W maju 1939 został wybrany zastępcą prezesa Straży Mogił Polskich Bohaterów we Lwowie.
Podczas kampanii wrześniowej dowódca tejże dywizji i Grupy Operacyjnej swojego imienia. Od 14 września do 28 września w oblężonej stolicy dowodził odcinkiem obrony „Warszawa-Wschód” (Praga).
Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach VII A Murnau i X A/Z Itzehoe, gdzie był przez pewien czas komendantem ruchu oporu w oflagu. Zmarł w Oflagu VII A Murnau 21 maja 1943.
Juliusz Zulauf był żonaty z Zofią ze Stesłowiczów (ur. 13 maja 1901, zm. 30 sierpnia 1942). Z tego związku miał dwoje dzieci: syna Mariana Adama i córkę Irenę. 13 czerwca 1940 rodzina generała została deportowana ze Lwowa do ZSRR (pod koniec 1941 jego żona, dwoje dzieci i teściowa przebywali w Semipałatyńsku. W 1942 z ZSRR do Pahlawi w Iranie ewakuowały się oddziały Armii Polskiej gen. Władysława Andersa oraz towarzysząca im ludność cywilna.
Zofia Zulauf zmarła na Morzu Kaspijskim w drodze z Krasnowodska do Iranu. W czasie transportu przez Morze Kaspijskie ciała zmarłych były chowane w morzu, lub na cmentarzu ormiańskim w Pahlawi, na którym wydzielono kwaterę polską.
Rodzeństwo pełniło służbę w Armii Polskiej na Wschodzie. W 1948 Irena zawarła związek małżeński z Marianem Ney-Bigo (1925–2000), uczestnikiem powstania warszawskiego, a następnie żołnierzem Brygady Świętokrzyskiej NSZ i 1 Dywizji Pancernej. Po zakończeniu służby w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia Irena Ney-Bigo razem z mężem wyemigrowała do Kanady, a w 1953 do Stanów Zjednoczonych.
Marian Adam Zulauf walczył w bitwie o Monte Cassino. 15 grudnia 1944 podchorąży Marian Adam Zulauf został mianowany przez prezydenta RP podporucznikiem. Pełnił wówczas służbę w 10 Wołyńskim Batalionie Strzelców.