Junior Boys | |
| Rok założenia | |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Gatunek | |
| Aktywność |
od 1999 |
| Wydawnictwo |
KIN, Domino, City Slang |
| Skład | |
| Jeremy Greenspan Matt Didemus | |
| Byli członkowie | |
| Johnny Dark | |
| Strona internetowa | |
Junior Boys – kanadyjski duet tworzący muzykę elektroniczną, założony w 1999 roku w Hamilton w prowincji Ontario przez Jeremy’ego Greenspana i Johnny’ego Darka. Po odejściu Darka do Greenspana dołączył inżynier dźwięku Matt Didemus, z którym tworzy on obecny skład zespołu. Muzyka Junior Boys łączy wpływy m.in. synth popu, post-disco, R&B, 2-step garage i minimal techno.
Zespół zwrócił uwagę krytyków po wydaniu pierwszych minialbumów w latach 2003–2004 i debiutanckiego albumu Last Exit w 2004 roku. Drugi album duetu, So This Is Goodbye (2006), znalazł się na krótkiej liście nominowanych do Polaris Music Prize w 2007 roku.
Junior Boys powstał w 1999 roku w Hamilton jako duet Jeremy’ego Greenspana i Johnny’ego Darka. Po kilku latach wspólnej pracy muzycy nagrali materiał demonstracyjny, który nie zainteresował wytwórni. Dark następnie opuścił projekt. Nagrania zwróciły jednak uwagę Nicka Kilroya, byłego pracownika Warp Records, który założył wytwórnię KIN i podpisał kontrakt z Junior Boys. Greenspan rozpoczął wówczas współpracę ze swoim inżynierem dźwięku Mattem Didemusem.
Pierwszym wydawnictwem zespołu był czteroutworowy minialbum Birthday/Last Exit, wydany w 2003 roku. Znalazł się na nim m.in. remiks autorstwa Christiana Fennesza. W lutym 2004 roku ukazał się kolejny minialbum, High Come Down, zawierający m.in. remiks utworu „Birthday” przygotowany przez Manitobę, później występującego pod pseudonimem Caribou.
Debiutancki album studyjny Last Exit został wydany w 2004 roku. Duet łączył na nim melodykę synth popu z rytmiką inspirowaną m.in. brytyjskim 2-step garage i współczesną produkcją R&B. Album spotkał się z uznaniem krytyków i zwrócił na zespół szerszą uwagę mediów muzycznych.
W 2006 roku Junior Boys wydał drugi album studyjny, So This Is Goodbye, nakładem Domino. W porównaniu z debiutem duet wykorzystywał bardziej uporządkowane struktury rytmiczne, eksponując melodie oraz wokal Greenspana.
Album znalazł się w 2007 roku na krótkiej liście dziesięciu wydawnictw nominowanych do Polaris Music Prize. Remiks utworu „Like a Child” przygotowany przez Carla Craiga otrzymał ponadto nominację do Grammy w kategorii Best Remixed Recording, Non-Classical. Nominacja przypadła Craigowi jako autorowi remiksu nagrania Junior Boys.
W 2007 roku ukazał się także The Dead Horse EP, zawierający remiksy materiału z So This Is Goodbye.
W 2009 roku zespół wydał trzeci album, Begone Dull Care. Płyta kontynuowała bardziej bezpośrednie, inspirowane elektronicznym soulem i synth popem brzmienie poprzednika.
Czwarty album studyjny, It's All True, ukazał się w 2011 roku. Materiał łączył bardziej rozbudowaną produkcję znaną z dwóch poprzednich płyt z elementami brzmienia charakterystycznymi dla debiutu zespołu. W tym okresie Domino wydało również single „Banana Ripple” i „You'll Improve Me (Remixes)”.
Po pięcioletniej przerwie między albumami Junior Boys wydał w lutym 2016 roku płytę Big Black Coat nakładem City Slang. W muzyce zespołu wyraźniej zaznaczyły się wówczas wpływy Detroit techno, Kraftwerku, krautrocka, disco i twórczości Prince’a. W okresie poprzedzającym nagranie albumu Greenspan zajmował się także działalnością producencką, m.in. współpracując z Jessy Lanzą, natomiast Didemus rozwijał w Berlinie wytwórnię Obsession Recordings.
W sierpniu 2016 roku ukazał się czteroutworowy minialbum Kiss Me All Night.
Szósty album studyjny, Waiting Game, został wydany 28 października 2022 roku, sześć lat po Big Black Coat. Na płycie duet ograniczył znaczenie rytmów tanecznych i w wielu utworach wykorzystał oszczędniejsze aranżacje inspirowane ambientem.
Twórczość Junior Boys zaliczana jest do szeroko rozumianej elektronicznej muzyki pop. AllMusic wymienia wśród jej istotnych składników synth pop, post-disco, R&B, 2-step garage i minimal techno.
Na Last Exit szczególnie wyraźne były wpływy brytyjskiej muzyki klubowej początku XXI wieku, w tym UK garage, zestawione z melodyką synth popu i sposobami produkcji zaczerpniętymi ze współczesnego R&B. Na So This Is Goodbye duet uprościł część struktur rytmicznych i zwiększył znaczenie melodii oraz wokalu, natomiast Begone Dull Care rozwijał kierunek inspirowany elektronicznym soulem i synth popem.
Big Black Coat zawiera silniejsze wpływy techno, house'u, disco i krautrocka, natomiast na Waiting Game zespół zwrócił się w stronę bardziej minimalistycznych i ambientowych aranżacji.