Kalkstein

Kalkstein
Herb
Herb Kalkstein (Kos odmienny)
Rodzina

von Kalkstein

Herb na zamku w Świdwinie

Kalkstein, Kalkstein-Stoliński, Kalkstein-Osłowski – rodzimy ród pruski, który się wywodzi się z miejscowości Wapnik (Kalkstein) od której ród ma nazwisko Kalkstein, 20 kwietnia 1285 roku biskup warmiński Henryk Fleming nadaje braciom Janowi i Krystianowi ochrzczonym Prusom prawa własności w miejscowości, bracia dali początek rodowi Kalkstein, Krystian występuje też w innym dokumencie z dnia 1 lipca 1284 dotyczącego prusaka Trumpe jako świadek i występuje tam jako Krystian z Kalkstein. Kalksteinowie byli właścicielami miejscowości do 1582 roku, kiedy to Kalkstein stał się własnością bratanków Stanisława Hozjusza. Na początku XV wieku Krzysztof Kalkstein otrzymuje lenność w Wogau koło Iławy Pruskiej. W 1450 roku Jan z Kalksteinów otrzymuje 11 włók ziemi w Świeciu koło Brodnicy na prawie Magdeburskim. W 1459 roku Jan Kalkstein otrzymał przywilej na Łunawy koło Stolna. W XV wieku w Stolnie na terenie ziemi Chełmińskiej pojawiają się Kalksteinowie którzy później od miejscowości przyjmują drugą część nazwiska Kalkstein Stolińscy. U schyłku XIX wieku część Kalksteinów nie związanych z linią Kalkstein Stolińskich ze Stolna zaczęło używać też formy „Stoliński” nawiązując do pułkownika Krystiana Kalksteina, który żył w XVII wieku, który to podczas pobytu w Polsce przybrał sobie drugą część nazwiska'' Kalkstein Stoliński'' od bardzo odległych krewnych Kalkstein Stolińskich ze Stolna. W XVI wieku są odnotowani Kalksteinowie w Osłowie koło Świecia, którzy dali początek linii Kalkstein Osłowskim. Jan Kalkstein w 1522 roku otrzymał od swojego szwagra dobra w Polaszkach, od tych dóbr przyjął nazwisko Kalkstein Poleski. W XVIII wieku Kalksteinowie są w Pluskowęsach, będący gałęzią Kalksteinów z Polaszek koło Sztumu, mający kaplicę w Chełmży.

Znane osoby

Inne

Przypisy

  1. 1 2 TYGODNIK DO RZECZY, NR 41/447, 11-17 października 2021, s. 62–64.
  2. ↑ O LUDNOŚCI POLSKIEJ W PRUSIECH NIEGDYŚ  KRZYŻACKICH, 1882 Wojciech Kętrzyński, str. 142, 195
  3. 1 2 Dom Warmiński, Lokacje wsi warmińskich [online], Dom Warmiński [dostęp 2021-02-01] (pol.).
  4. 1 2 3 CRISPA [online], crispa.uw.edu.pl [dostęp 2021-02-03].
  5. 1 2 Biskupstwo warmińskie, jego założenie i rozwój na ziemi pruskiej z uwzględnieniem dziejów, ludności i stósunków jeograficznych ziem dawniéj krzyżackich. T. 2 - Warmińsko-Mazurska Biblioteka Cyfrowa [online], wmbc.olsztyn.pl [dostęp 2022-04-17] (pol.).
  6. ↑ Zwiedzając Warmię – Wapnik – Informacja Turystyczna w Mrągowie [online], www.it.mragowo.pl [dostęp 2021-12-13].
  7. ↑ TYGODNIK DO RZECZY NR 41/447 11-17 października 2021, s. 62–64.
  8. ↑ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XI – wynik wyszukiwania – DIR [online], dir.icm.edu.pl [dostęp 2021-02-01].
  9. ↑ Złota księga szlachty polskiej. R.2 – Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [online], www.wbc.poznan.pl [dostęp 2021-02-01] (pol.).
  10. ↑ Wapnik – Kościół św. Anny i św. Andrzeja Apostoła. Atrakcje turystyczne Wapnika. Ciekawe miejsca Wapnika [online], www.polskaniezwykla.pl [dostęp 2021-02-01].
  11. ↑ Kasper Niesiecki, Herbarz polski Kaspra Niesieckiego t.5, 1840.
  12. ↑ Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu [online], www.slownik.ihpan.edu.pl [dostęp 2021-02-12].
  13. ↑ Herbarz Polski Adama Bonieckiego tom IX str.168.
  14. 1 2 Złota księga szlachty polskiej. R.2 – Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [online], www.wbc.poznan.pl [dostęp 2021-01-31] (pol.).
  15. 1 2 3 Kasper Niesiecki, Herbarz polski Kaspra Niesieckiego t.8, 1841.
  16. ↑ Testamenty szlachty Prus Królewskich z XVII wieku, wyd. Jacek Kowalkowski i Wiesław Nowosad, Warszawa 2013, s. 116.
  17. ↑ Polski słownik biograficzny, t.44, str.73-75.
  18. ↑ Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu [online], www.slownik.ihpan.edu.pl [dostęp 2023-11-23].
  19. ↑ Rodzina:herbarz szlachty polskiej tom VI, str. 158 Seweryn Uruski
  20. ↑ Kasper Niesiecki, Herbarz polski, wyd. Jan Nepomucen Bobrowicz, t. 8, Lipsk 1841, s. 527

Bibliografia