Kanae Hanazawa (jap. 花澤 鼎; ur. 25 maja 1882, zm. 22 lutego 1950) – japoński dentysta, badacz i patolog jamy ustnej. Był profesorem Tokyo Dental Medical College, dyrektorem jego szpitala klinicznego, a następnie pierwszym kierownikiem oddziału przygotowawczego Tokyo Dental College. W 1923 roku uzyskał stopień doktora medycyny na Uniwersytecie Keiō i jest uznawany za pierwszego japońskiego dentystę, który otrzymał doktorat medyczny.
Jego prace z zakresu patologii jamy ustnej były później kontynuowane w Tokyo Dental College przez badaczy, wśród których znajdował się Seiichi Matsumiya.
Życiorys
Hanazawa urodził się 25 maja 1882 roku w dystrykcie Katori w prefekturze Chiba jako drugi syn rodziny Nemoto. W 1896 roku został adoptowany przez rodzinę Hanazawa i od tego czasu używał tego nazwiska.
W 1900 roku rozpoczął naukę w Tokyo Dental College, którą ukończył w 1902 roku. Po ukończeniu studiów zajmował się patologią w instytucie badawczym związanym ze szkołą medyczną w Osace. W 1905 roku rozpoczął pracę w Tokyo Dental College, a w 1907 roku został profesorem Tokyo Dental Medical College.
Po powrocie do Japonii zajmował się głównie dydaktyką i badaniami z zakresu histopatologii w Tokyo Dental Medical College. Od 1920 roku pełnił funkcję dyrektora szpitala afiliowanego przy uczelni.
W 1923 roku Uniwersytet Keiō nadał mu stopień doktora medycyny. Badania historyczne nad japońskim kształceniem stomatologicznym wskazują Hanazawę jako pierwszego dentystę w Japonii, który uzyskał doktorat medyczny.
Po zatwierdzeniu dawnego Tokyo Dental College w 1946 roku Hanazawa został pierwszym kierownikiem jego oddziału przygotowawczego.
Hanazawa zmarł 22 lutego 1950 roku w wieku 67 lat. Po jego śmierci Seiichi Matsumiya kontynuował badania patologiczne w Tokyo Dental College i rozwijał kilka eksperymentalnych kierunków zapoczątkowanych przez Hanazawę.
Badania naukowe
Badania Hanazawy koncentrowały się na histologii i patologii jamy ustnej, w tym na badaniach histopatologicznych twardych tkanek zęba oraz miazgi zębowej. Zajmował się również próchnicą, zakażonymi kanałami korzeniowymi i zmianami okołowierzchołkowymi.
Jego prace przyczyniły się do powstania tradycji badań histopatologicznych w Tokyo Dental College oraz do upowszechnienia mikroskopii w histologii i patologii jamy ustnej.
Eksperymentalne badania Hanazawy nad miazgą zębową, zakażonymi kanałami korzeniowymi i zmianami okołowierzchołkowymi stały się częścią tradycji badawczej później kontynuowanej przez Seiichi Matsumiya. Matsumiya rozwinął te kierunki w stronę klinicznej patologii jamy ustnej i badań twardych tkanek zęba.
W 1915 roku Hanazawa opublikował Shika soshiki oyobi byōri kenkyūhō (歯科組織及病理研究法, „Metody badań histologii i patologii stomatologicznej”). Później publikował prace dotyczące embriologii stomatologicznej, histologii, patologii oraz ilustrowanej histologii zębów.
Hanazawa adaptował również dla japońskich czytelników prace amerykańskiego badacza stomatologicznego Willoughby'ego D. Millera. Jego książka z 1916 roku Hozon shikagaku (保存齒科學), oparta na pracach Millera, była później opisywana w historiografii stomatologicznej jako jedna z wczesnych prób wprowadzenia europejskiej stomatologii zachowawczej do Japonii.
Hanazawa dostarczał także mikrofotografie do atlasu patologicznego Byōri soshiki shashin zufu autorstwa Hiroshiego Kona. Późniejsze badanie bibliograficzne opisało tę publikację jako jeden z pierwszych japońskich atlasów patologicznych opartych na oryginalnych mikrofotografiach i odnotowało udział Hanazawy w wykonywaniu zdjęć mikroskopowych.
Wpływ i dziedzictwo
Prace Hanazawy przyczyniły się do ukształtowania tradycji badawczej w zakresie histologii i patologii jamy ustnej w Tokyo Dental Medical College. Po jego śmierci w 1950 roku Seiichi Matsumiya kontynuował i rozszerzał jego badania, szczególnie w dziedzinie miazgi zębowej, leczenia kanałowego i patologii jamy ustnej.
Kierunek ten był później rozwijany przez Matsumiyę oraz innych badaczy związanych z katedrą, w tym Shosaburo Takumę. Matsumiya został później profesorem patologii jamy ustnej oraz prezydentem Tokyo Dental College.
Po śmierci Hanazawy jego podręcznik Shiga soshiki zusetsu (歯牙組織図説, „Ilustrowana histologia zęba”) nadal był używany i poprawiany. Trzecie wydanie przygotowali Seiichi Matsumiya, Takahiro Matsui i Shosaburo Takuma; ukazało się ono nakładem Tokyo Dental College w 1957 roku.
W 1950 roku żona Hanazawy, Tsuneko, przekazała jego prywatny księgozbiór bibliotece Tokyo Dental College. Na tej podstawie utworzono „Hanazawa Collection”. Według biblioteki zbiór liczy 424 jednostki.
