Karl Egger (ur. 10 lutego 1914, zm. 1 września 2003) – kanonik św. Augustyna, opat, filolog łaciński. Używał nazwiska w wersji niemieckiej (Karl Egger), włoskiej – Carlo Egger lub łacińskiej – Carolus Egger.
Urodził się w Silz w okolicach Innsbrucku w Tyrolu lub, według innych źródeł, w Vipiteno. W wieku 12 lat napisał wiersz łaciński na cześć ówczesnego papieża Piusa XI, za który dostał osobiste podziękowanie z Watykanu. 28 sierpnia 1934 złożył pierwsze śluby u kanoników świętego Augustyna, a 28 listopada 1937 przyjął święcenia prezbiteratu. W tym samym roku uzyskał doktorat z teologii. Był między innymi prywatnym nauczycielem rodziny Pacelli (kuzynów Piusa XII). W czasie II Wojny Światowej dzięki znajomości języka niemieckiego był w stanie z sukcesem wynegocjować zwolnienie niektórych więźniów, w tym narodowości żydowskiej. Był profesorem języka łacińskiego na Uniwersytecie Laterańskim. Paweł VI mianował go ekspertem soboru watykańskiego II w dziedzinie języka łacińskiego. Był współpracownikiem Thesaurus Linguae Latinae. 11 czerwca 1958 otrzymał błogosławieństwo opackie. Dokonał odtworzenia kongregacji kanoników z Windesheim. W latach 1987–1993 był opatem prymasem Konfederacji Zakonu Kanoników Regularnych Świętego Augustyna. Założył klasztor kongregacji windesheimskiej w Paring (obecnie część Langquaid w Bawarii). Zmarł w Paring lub według innych źródeł w Ratyzbonie.
Karl Egger postawił sobie za cel wzbogacanie języka łacińskiego o słowa odpowiadające współczesnemu językowi potocznemu i pojęciom współczesnej cywilizacji, co przełożyło się na liczne publikacje – słowniki i inne pomoce naukowe, pomagające w posługiwaniu się łaciną. Wyraża to tytuł jednej z jego książek: Omnia dici possunt Latine („Wszystko można powiedzieć po łacinie”). Był prezesem, a później prezesem honorowym poświęconej temu celowi Fundacji „Latinitas” (Opus Fundatum "Latinitas").