| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie | |
| Alma Mater |
Karolina Elżbieta Bobrowska, z domu Barszczewska (ur. 4 listopada 1864 w Warszawie, zm. 1946 w Milanówku) – polska tłumaczka, przekładała literaturę francuską na polski oraz polską na francuski.
Urodziła się jako córka pedagogów Jana Barszczewskiego i Zuzanny z Sumińskich. Jej mężem był lekarz Marian Bobrowski (ślub w 1887), z którym miała syna Mariana (?) i córkę Marię (ur. 1894). W 1881 ukończyła Średni Zakład Naukowy Izabeli Smolikowskiej w Warszawie. W latach 1907–1912 studiowała na Wydziale Filozofii Uniwersytetu we Fryburgu. Po studiach wróciła do Warszawy, od 1936 mieszkała w Milanówku, została pochowana na tamtejszym cmentarzu.
Znana tłumaczka prac francuskiego filozofa Henriego Bergsona (takich jak: O bezpośrednich danych świadomości, I wyd. tł. 1913; Materja i pamięć : studjum nad stosunkiem ciała do ducha, I wyd. tł. 1930) a także autorka opracowania Préface à la traduction polonaise de l'essai sur les données immédiates de la conscience de Henri Bergson (1913) dotyczącego przekładów jego esejów.
W dwudziestoleciu międzywojennym XX wieku tłumaczyła także utwory Juliusza Verne’a: Straszny wynalazca (1922), W pogoni za meteorem (1922), Skarby wulkanu (1924), Tajemniczy pilot (1925), W krainie białych niedźwiedzi (1925), Ojczyzna rozbitków (1927).
Poza tym tłumaczyła prace Pierre’a Benoit, Jorisa-Karla Huysmansa, Henriego Ghèona, Ernesta Hello, François Josepha Kieffera, Marie Magdeleine Saeyeys i Clémenta Vautela.
