KeyHole-12

Konstelacja satelitów KH-12 - stan na sierpień 2009

KeyHole-12 (KH-12) – nieoficjalna nazwa serii amerykańskich satelitów rozpoznawczych, następców serii KH-11 KENNAN ("Crystal"). Podobnie jak one, KH-12 wykorzystują obrazowanie cyfrowe. Do ulepszeń należą, prawdopodobnie, możliwość podsłuchiwania sygnałów radiowych, szersze spektrum obrazowanych fal elektromagnetycznych (zwiększone o podczerwień), możliwość uzupełniania paliwa na orbicie. Produkowane przez firmę Lockheed Martin Space Systems.

Oznaczenie KH-12 jest nieoficjalne. National Reconnaissance Office od pewnego czasu oznacza satelity w sposób przypadkowy po tym, jak zaczęto publicznie używać nazw KH-8 GAMBIT, KH-9 HEXAGON, czy KH-11. Innymi obiegowymi nazwami są: Improved Crystal, Advanced KENNAN, Ikon. Ponadto satelity kwalifikuje się również często jako KH-11 Block 3 i Block 4.

Charakterystyka

Satelita KH-12 3 (USA-129) przelatujący nad holenderskim Leiden, 3 września 2010

Pojedynczy satelita ma masę około 19 600 kilogramów. Wykonują zdjęcia z rozdzielczością ok. 15 cm lub lepszą. Uważa się, że podobnie jak KH-11 wykorzystują duże zwierciadło (2,9-3,1 metra) do zbierania światła. Wielkością i kształtem mogą przypominać Kosmiczny Teleskop Hubble’a. Teleskop satelity ma układ Cassegraina, ze zwierciadłem wtórnym ruchomym w znacznym zakresie kątów, co umożliwia satelicie obrazowanie powierzchni Ziemi pod nietypowymi dla innych statków kątami. Techniczne możliwości mają pozwalać na wykonywanie zdjęć co 5 sekund.

Koszt jednego statku wynosił od 1,25 do 1,75 miliarda USD (w tym około 0,4 mld USD kosztów wyniesienia na orbitę), w latach 90. XX wieku, a według siły nabywczej dolara amerykańskiego z roku 2011, od 2,1 do 2,94 miliarda USD.

Przesyłanie danych odbywa się poprzez sieć satelitów łącznościowych Satellite Data System, MILSTAR lub Tracking and Data Relay Satellite System.

Chronologia startów

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Gunter's Space Page (ang.)
  2. ↑ Jane's Defence Weekly

Bibliografia