
Nasadka klawisza (ang. keycap) – zdejmowalna nakładka umieszczana na trzpieniu przełącznika klawisza w klawiaturze; przenosi nacisk palca na mechanizm i zwykle zawiera nadruk (legendę) określający funkcję lub znak alfanumeryczny klawisza.
W latach 70. i 80. XX w. upowszechniła się technika wtrysku dwukomponentowego (double-shot), w której korpus i legenda są formowane z dwóch różnych tworzyw, co zapewnia bardzo wysoką trwałość legend. Z czasem częściej zaczęto stosować tańsze metody znakowania, takie jak tampondruk i grawer laserowy. W klasycznych modelach (np. IBM Model M) powszechne były legendy nanoszone metodą sublimacji barwnika na klawiszach z PBT, cenione za odporność na ścieranie.
Najczęściej stosowane są:

Zestawy nasadek różnią się kształtem i wysokością poszczególnych rzędów. Profile profilowane (sculpted) – np. Cherry, OEM, SA, MT3 – mają zróżnicowane kąty i wysokości między rzędami; profile jednolite (uniform) – np. DSA, XDA – zachowują ten sam kształt w całym układzie.
Najpowszechniejsze mocowanie to krzyżowy trzpień w stylu Cherry MX. Duże klawisze (spacja, Shift, Enter, Backspace) korzystają ze stabilizatorów, które standardowo występują w długościach 2u, 6,25u i 7u.
Kompatybilność zestawu zależy od kształtu trzpienia, profilu i układu klawiatury. Najpopularniejsze standardy to ANSI (głównie Ameryka Płn.) oraz ISO (Europa), różniące się m.in. kształtem klawisza Enter i długością lewego Shiftu. Długość klawiszy mierzy się w jednostkach „u” (szerokość klawisza alfanumerycznego). Typowe wartości to m.in. 1u, 1,25u, 1,5u, 1,75u, 2u, 2,25u, 2,75u oraz spacje 6,25u i 7u.