Kodeks Tang (chiń. 唐律; pinyin Táng lǜ) – zbiór praw powstały w 624 roku w Cesarstwie Chin, w okresie panowania dynastii Tang. Łączył on zarówno postulaty legistów, jak i konfucjanistów. Zgodnie z Nową Księgą Tang, kodeks obok ustaw (ling), dekretów (ge) i przepisów (shi) stanowił jeden z filarów prawodawstwa chińskiego. Kodeks Tang pozostawał w mocy przez sześć wieków, do czasu zniesienia go w 1323 roku przez nową regulację wydaną przez dynastię Yuan.
Kodeks Tang zawiera ponad 500 artykułów. Zostały one pogrupowane w 12 rozdziałach.
| Rozdział | Przedmiot |
|---|---|
| I | Przepisy ogólne |
| II | Przepisy związane z ochroną dworu cesarskiego i innych miejsc zakazanych |
| III | Przewinienia urzędników popełnione w związku z pełnieniem funkcji |
| IV | Prawa związane z małżeństwem i rodziną |
| V | Przepisy regulujące funkcjonowanie magazynów zbożowych i utrzymanie koni |
| VI | Mobilizacja wojska |
| VII | Gwałt i kradzież |
| VIII | Bójka i fałszywe oskarżenia |
| IX | Fałszerstwa i oszustwa |
| X | Przepisy mieszane |
| XI | Przepisy regulujące chwytanie uciekających przestępców |
| XII | Przepisy regulujące proces sądowy |
System kar w Kodeksie Tang miał charakter stopniowy – każdy rodzaj kary dzielił się na stopnie ciężkości. Łącznie system karny posiadał 20 stopni.
Kodeks Tang wymieniał następujące kary i ich stopnie:
W Kodeksie Tang istniały przesłanki złagodzenia kary w postaci tzw. 8 przywilejów. Były nimi:
Oprócz tego przesłanką do złagodzenia kary był wiek sprawcy (powyżej 70 i poniżej 15 lat).
Pomimo istnienia szeregu przesłanek łagodzących, nie mógł powołać się na nie sprawca jednego z dziesięciu przestępstw głównych (十惡). Były nimi:
Jedną z form uniknięcia odpowiedzialności było również złożenie donosu na samego siebie (zishou), które skutkowało uzyskaniem przebaczenia i uniknięciem kary.