Korinna

Korinna
Κόριννα
	; Korinna (rzymska kopia rzeźby Silaniona)
Data i miejsce urodzenia	VI wiek p.n.e. (?) ; Tanagra
Język	greka
Dziedzina sztuki	liryka
	Multimedia w Wikimedia Commons

Korinna z Tanagry, Korynna (stgr. Κόριννα, łac. Corinna, druga połowa VI w. p.n.e. – starogrecka liryczna poetka beocka.

Życie i twórczość

Według późnobizantyjskiej Księgi Suda miała pobierać nauki od poetki Myrtis z Antedonu, fakt ten jednak zakwestionowano według nowszych ustaleń.

Była autorką pieśni religijnych, miłosnych, parteniów i epigramatów. Cechował ją prosty styl; pisała w dialekcie beockim, wykorzystując tematy mitologiczne o bohaterach Beocji. Z jej twórczości zawartej w 5 księgach przetrwały nieliczne fragmenty (110 wersów), odkryte m.in. w papirusach na początku XX stulecia. Najdłuższe z zachowanych pieśni mówią o rywalizacji śpiewaczej gór Kitajron i Helikon oraz o porwanych przez bogów córkach bóstwa rzecznego Asoposa.

Legendarna tradycja łączy ją z Pindarem, którego podobno uczyła reguł komponowania pieśni, a później rywalizowała z nim w agonach poetyckich, pokonując pięciokrotnie. Miała go również krytykować za włączanie w jeden utwór zbyt wielu opowieści mitycznych, w związku z czym powstało przysłowiowe powiedzenie „Trzeba siać ręką, nie workiem”, zalecające umiar w stosowaniu środków poetyckich.

Jej posąg wykonany dla Tanagry w IV w. p.n.e. był dziełem Silaniona. Jako poetka miała jednak raczej znaczenie lokalne. Choć cytowana jeszcze w czasach rzymskich, nie wywarła wpływu na późniejszą literaturę. Historycy oceniają jej walory literackie niżej w porównaniu z Safoną lub Pindarem.

W Polsce tłumaczona i wydawana przez Jerzego Danielewicza i Wiktora Steffena.

W literaturze nowożytnej jej imię per analogiam nadano pięknej i genialnej poetce włoskiej, bohaterce romantycznej powieści pani de Staël Korynna, czyli Włochy (1807).