Historia
Pierwsze pisemne wzmianki o Kromieryżu, jako o osadzie handlowej z mostem, mytem i karczmami pochodzą z XII wieku. Po 1260 za kadencji biskupa Brunona z Schauenburku znaczenie osady wzrosło. Kromieryż uzyskał charakter ufortyfikowanego miasta, rozpoczęto budowę kościoła św. Maurycego. W 1411 król Wacław IV zatwierdził i jednocześnie rozszerzył przywileje miejskie. Od początku XVI wieku pozycja Kromieryża jako administracyjnego centrum ołomunieckiego biskupstwa wzmocniła się. Jednak podczas wojny trzydziestoletniej rozwijające się miasto zostało niemal całkowicie zniszczone. Rozległa odbudowa Kromieryża była zasługą biskupa Karola Liechtenstein-Kastelcorna (1664–1695). Dzięki niemu miasto stało się skarbcem sztuki barokowej.
W 1777 Kromieryż, dzięki podniesieniu rangi biskupstwa w Ołomuńcu, stał się rezydencją arcybiskupów. W 1885 w mieście doszło do spotkania cara Aleksandra III z cesarzem Franciszkiem Józefem I.
Podczas Wiosny Ludów w latach 1848–1849 odbywały się tu obrady austriackiego parlamentu, przeniesione z ogarniętego walkami rewolucyjnymi Wiednia. W 1953 centrum miasta zostało ogłoszone „miejską spuścizną narodową”. W 1997 miasto zwyciężyło w ogólnokrajowym konkursie „Historyczne Miasto Roku”. A w 1998 ogrody i renesansowo-barokowy zamek biskupów ołomunieckich w Kromieryżu zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
49°17′N 17°23′E/49,283333 17,383333
