prof. dr hab. inż. Krystyna Janowicz | |
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Profesor nauk rolniczych | |
| Specjalność: entomologia nematologia | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Habilitacja | |
| Profesura |
18 lutego 2002 |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Stanowisko | |
| Odznaczenia | |
Krystyna Janowicz (ur. 13 marca 1943 w Bydgoszczy, zm. 13 stycznia 2007 w Szczecinie) – polska profesor nauk rolniczych w zakresie entomologii, nematologii i ochrony roślin, nauczyciel akademicki
Krystyna Janowicz ukończyła studia na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Szczecinie w 1967 z dyplomem magistra inżyniera rolnictwa. W 1975 otrzymała stopień doktora nauk rolniczych po obronie dysertacji Biologia Aphelenchaides sacchari Hooper, 1958 (Nemetoda Aphelenchoididae) i jego szkodliwość dla pieczarki Agrarius Bisporus Lange, 1926 (promotor: doc. dr hab. Michał Brzeski). Stopień doktora habilitowanego otrzymała w 1991 na podstawie rozprawy Wzajemne oddziaływanie nicieni Ditylenchus destructor i Globodera rostochiensis oraz grzybów pasożytujących na ziemniaku. W 2002 otrzymała tytuł profesora nauk rolniczych.
Bezpośrednio po studiach w 1967 została zatrudniona jako nauczyciel akademicki w Katedrze Entomologii Wyższej Szkoły Rolniczej w Szczecinie, gdzie przeszła przez wszystkie szczeble kariery akademickiej, począwszy od stanowiska asystenta stażysty, asystenta, starszego asystenta, adiunkta (1975–1993), profesora nadzwyczajnego (1993–2003) aż do stanowiska profesora zwyczajnego (2004–2007). W latach 2002–2005 była kierownikiem Katedry Entomologii, pełniła funkcję prodziekana Wydziału (2002–2007).
Została pochowana 18 stycznia 2007 na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kw. 66A/1/22A).
Krystyna Janowicz prowadziła badania faunistyczne z zakresu nematologii oraz biologii i szkodliwości nicieni Aphelenchoides sacchari dla pieczarki. Zajmowała się także badaniem reakcji odmian ziemniaka na porażenie przez nicienie Globodera rostochiensis oraz przez Ditylenchus destructor przy współwystę-powaniu z grzybami patogenicznymi, a także interakcji zachodzących pomiędzy pasożytniczymi nicieniami i grzybami na różnych gatunkach roślin. Pracowała nad biologicznymi metodami ograniczania populacji nicieni Meloidogyne incognita w szklarniach oraz możliwością wykorzystania glebowych grzybów saprofitycznych (m.in. Penicillium verucosum var. cyclopium, Fusarium oxysporum, Rhizoctonia solani) w ograniczaniu populacji Globodera. Opublikowała ponad 200 prac. Wypromowała 3 doktorów. W latach 1987–1989 była kierownikiem Podyplomowego Studium Ochrony Roślin.