Krystyna Piotrowska

Krystyna Piotrowska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

1949
Zabrze

Alma Mater

Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie

Dziedzina sztuki

grafika, malarstwo

Odznaczenia
Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Krystyna Piotrowska (ur. 1949 w Zabrzu) – polska artystka wizualna, graficzka, autorka filmów i instalacji, kuratorka wystaw.

Szkoła grafiki Forum przygotowuje wystawę w Muzeum w Malmö w 1987 roku. Siedzący od lewej: Krystyna Pietrowska, Bertil Lundberg ...

Edukacja

Dzieciństwo spędziła na Śląsku. W latach 1966–1972 studiowała na Wydziale Architektury Wnętrz w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W latach 1972–1975 na Wydziale Grafiki w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. A w latach 1985–1990 studiowała w Grafik Skolan Forum w szwedzkim Malmö, gdzie doskonaliła techniki warsztatowe w pracowni Bertila Lundberg.

Twórczość

We wczesnym etapie twórczości Piotrowska zajmowała się głównie grafiką. Podstawowym motywem jej prac był autoportret i portret. Z fotograficznym realizmem przenosiła wizerunki swojej twarzy ze zdjęć na kamień litograficzny. Możliwość multiplikowania odbitek graficznych pozwoliło jej na przetwarzanie wydrukowanych twarzy, cięcie, sklejania na nowo, dodawanie nowych fragmentów innych twarzy. Powstały grafiki, na których na wzór policyjnych rejestrów stworzyła zestawy oczu, nosów i ust oraz innych części ciała. Matryca graficzna służyła jej nie tylko do odbijanie prac, ale pozwalała na eksperymenty z procesem graficznym.

W latach 1978–1984 prowadziła w Poznaniu Galerię ON (od 1980 razem z Izabellą Gustowską). Gdzie odbyły się jedne z pierwszych wystaw feministycznych, w których brały udział kobiety-artystki. Była współinicjatorką i organizatorką pierwszej (i jak dotąd ostatniej) wystawy Marcela Duchampa w Polsce, która odbyła się w Galerii ON w 1980 roku i w Galerii Studio w Warszawie w 1981 roku.

Po wprowadzeniu stanu wojennego razem z mężem Grzegorzem Gaudenem w 1984 wyemigrowała do Szwecji. W Szwecji dalej zajmowała się grafiką i na bazie technik, które opanowała, tworzyła monumentalne prace na płytach aluminiowych[potrzebny przypis].

W 2001 wróciła z emigracji do Polski i zamieszkała w Warszawie, gdzie mieszka do dzisiaj[potrzebny przypis].

Od 2006 do 2012 była inicjatorką i kuratorką cyklu wystaw „Projekt Próżna”. Wystawy te poruszały tematy polsko-żydowskiej historii, zagłady i antysemityzmu. Odbywały się w opuszczonych kamienicach przy ul. Próżnej w Warszawie, jedynej ulicy która ocalała z warszawskiego getta. Tam pokazała swoje pierwsze instalacje: Luli,Luli, Karp, Dywan, Le Palais, a także filmy Joga1, Joga 2, Lekcja polskiego, Dybuk. Na 40-lecie antysemickiej nagonki i masowej emigracji Żydów z Polski nakręciła dwuekranowy film Wyjechałem, wyjechałam z Polski bo...[potrzebny przypis].

W 2008 powstała praca Dywan w tworzeniu, której po raz pierwszy wykorzystała ludzkie włosy. Włosy na długie lata stały się głównym medium używanym przez artystkę[potrzebny przypis].

Przez 6 lat wykładała grafikę na Summer Academy of Art w Salzburgu[potrzebny przypis].

Jej twórczości dotyka głównie tematu identyfikacji, pamięci, przemijania, tożsamości żydowskiej[potrzebny przypis].

Wybrane wystawy

Odznaczenia

W 2025 została wyróżniona Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Nagrody, wyróżnienia, stypendia

Prace w zbiorach