Ksylografia

XIX-wieczny druk ksylograficzny

Ksylografia (gr. ksýlon 'drewno' i gráphein 'skrobać; rytować; rysować; pisać') – dawne określenie sztuki drzeworytu. Dotyczy głównie techniki druku książek, gdzie tekst oraz ilustracje zostały wycięte w jednym klocku – matrycy, bez użycia ruchomych czcionek.

Druki wykonane tą metodą określane są mianem książki blokowej lub ksylografu. Techniką tą posługiwano się głównie przy druku dzieł o treści religijnej. Odbijane były jednostronnie lub dwustronnie.
Wykonane w ten sposób książki blokowe powstawały w XV i na pocz. XVI wieku. Najstarsze tego typu dzieła powstały w Niderlandach i Niemczech ok. 1435.

W XIX wieku nazwy tej używano także na określenie drzeworytu reprodukcyjnego. Do tej metody powracali też artyści współcześni opracowujący wydania bibliofilskie książek, w Polsce m.in. K.M.Sopoćko.