Kuesta – naturalne wypiętrzenie terenu w formie asymetrycznego i rozłożystego garbu, którego stoki z jednej strony opadają stomo, a z drugiej łagodnie. Może występować jako pojedyncze wzniesienie lub tworzyć zespół kilku kuest rozmieszczonych względem siebie mniej więcej równolegle. Na większym obszarze taka grupa kuest przedstawia falisty krajobraz w postaci naprzemiennie ułożonych wyniesień i obniżeń terenu. Tego rodzaju ukształtowanie powierzchni określa się w geomorfologii mianem rzeźby krawędziowej.
Kuesty powstają na obszarach o budowie monoklinalnej z niewielkim, ale zgodnym nachyleniem nakładających się na siebie warstw skalnych. Różna podatność poszczególnych warstw na działanie procesów denudacji i erozji powoduje, że w powierzchniach mniej odpornych na niszczenie tworzą są obniżenia często zajmowane przez doliny rzeczne, natomiast bardziej wytrzymałe fragmenty struktury przyjmują formę garbów. Do skał słabszych odpornościowo, predysponujących powstawanie zagłębień terenowych należą łupki, iłowce czy margle, natomiast wyniosłości zazwyczaj budują mocniejsze wapienie, dolomity, piaskowce bądź zlepieńce.
Przeciwległe stoki kuesty cechuje odmienność nachylenia oraz zajmowanej powierzchni. Bardziej stromy i krótszy stok nazywa się czołem progu, a w jego formowaniu największy udział mają procesy wietrzenia i ruchy masowe. Stok dłuższy i łagodniej pochylony to zaproże wymodelowane głównie przez erozję wodną. Nachylenie zaproża wynosi zwykle 5–15° oraz jest zgodne z kątem i kierunkiem zapadania skał podłoża, natomiast czoło opada w kierunku przeciwnym do zapadania warstw i notuje średnie pochyłości rzędu 20–30°. Asymetria stoków nadaje kueście charakter progu, stąd kuesty nazywa się także progami strukturalnymi, co podkreśla zależność rzeźby od struktury geologicznej.
Choć powstanie progu jest uwarunkowane budową geologiczną, jego ukształtowanie wynika z różnej intensywności działania w czasie i przestrzeni procesów niszczących, zależnych od warunków klimatycznych. W przebiegu płaszczyzyny stykowej czoła z zaprożem zaznaczają się półwyspy, między które zatokami wnikają lokalne zaklęsłości. W zaawansowanym stadium rozwoju rzeźby następuje poprzeczne rozczłonkowywanie kuesty na pomniejsze garby, a w orientacji podłużnej zachodzi jej nierównomierne cofanie się od osi poprzedzającej doliny. Na przedpolu progu mogą się wznosić izolowane pagóry lub wzgórza jako nabrzmienia ostańcowe pokazujące jego dawniejszy zasięg.
W Polsce typowym regionem geograficznym przedstawiającym krajobraz rzeźby krawędziowej jest Wyżyna Śląsko-Krakowska. W obrębie tej Wyżyny występują cztery wypiętrzenia o charakterze kuest i różnym poziomie wyrazistości rzeźby – Garb Tarnogórski z Chełmem (wapienno-dolomitowy, osiągający do 150 m wysokości względnej ponad doliny), Próg Woźnicki (wapienny, do 80 m wysokości), Próg Herbski (piaskowcowo-zlepieńcowy, do 40 m wysokości) oraz Próg Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej (wapienny, do 150 m wysokości). Pomiędzy tymi wyniesieniami usadowiły się obniżenia dolinne Małej Panwi, Liswarty i Górnej Warty.