Kusacz samotny

Kusacz samotny
Tinamus solitarius
(Vieillot, 1819)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Nadrząd

ptaki paleognatyczne

Rząd

kusacze

Rodzina

kusacze

Rodzaj

Tinamus

Gatunek

kusacz samotny

Synonimy
  • Cryptura solitaria Vieillot, 1819
  • Tinamus solitarius pernambucensis Berla, 1946
  • Tinamus solitarius solitarius (Vieillot, 1819)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)

Zasięg występowania
Mapa występowania

Kusacz samotny (Tinamus solitarius) – gatunek dużego ptaka z rodziny kusaczy (Tinamidae). Występuje we wschodniej części Ameryki Południowej. Jest bliski zagrożenia wyginięciem.

Taksonomia

Jest to gatunek monotypowy. W 1946 opisano podgatunek pernambucensis z gminy Igarassu w stanie Pernambuco we wschodnio-środkowej Brazylii, ale badania morfologiczne, których wyniki opublikowano w 2004 roku, dowiodły, że cechy diagnostyczne przypisywane temu podgatunkowi występują także u niektórych osobników podgatunku nominatywnego, stanowią zatem zwykłą zmienność osobniczą. Tym samym takson pernambucensis został zsynonimizowany z Tinamus solitarius.

Etymologia

  • Tinamus: Tinamú – w języku ludu Kali'na „kusacz”.
  • solitarius: łac. solitarius – „samotny”, od solus, solius – „sam”.
  • pernambucensis: Pernambuco, Brazylia.
Jajo z kolekcji muzealnej

Charakterystyka

Długość ciała 42,5–48 cm; masa ciała samców 1014–1500 g, samic 1710–1900 g. Wierzch ciała brązowy, ciemię ciemniejsze. Skrzydła, grzbiet i kuper gęsto czarno prążkowane. Głowa i szyja ochrowe, z plamkami na bokach głowy, bielszym gardłem i płową smugą na bokach szyi. Przód szyi i pierś szare, brzuch białawy, boki delikatnie prążkowane. Zwykle żyje samotnie, jest bardzo ostrożny.

Zasięg występowania, środowisko

Wschodnia Ameryka Południowa – wschodnia Brazylia, południowo-wschodni Paragwaj, skrajnie północno-wschodnia Argentyna (prowincja Misiones). Lasy atlantyckie, głównie nizinne, ale też położone wyżej – do około 1200 m n.p.m.

Status zagrożenia

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje kusacza samotnego za gatunek bliski zagrożenia (NT – Near Threatened). Liczebność populacji szacowana jest na 50–200 tysięcy dorosłych osobników, a ptak ten opisywany jest jako dość rzadki. Trend liczebności wykazuje trend spadkowy, do czego przyczyniają się utrata siedlisk i polowania.