 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Miejscowość | |
| Adres |
Via Filodrammatici 2, 20121 Milano |
| Typ budynku | |
| Styl architektoniczny | |
| Architekt | |
| Rozpoczęcie budowy |
1776 |
| Ukończenie budowy |
1778 |
Położenie na mapie Mediolanu  | |
Położenie na mapie Włoch  | |
Położenie na mapie Lombardii  | |
| 45°28′03″N 9°11′21″E/45,467500 9,189167 | |
| Strona internetowa | |
La Scala, właśc. Teatro alla Scala – teatr operowy w Mediolanie, jeden z najsłynniejszych na świecie. Gmach teatru zaprojektował w latach 1776–1778 architekt Giuseppe Piermarini. Na podstawie jego planów, w ciągu dwóch lat powstał gmach z klasycystyczną fasadą. W teatrze mieściło się ponad 3000 widzów. Scenę iluminowały 84 lampy olejne, zaś pozostałe części teatru – około tysiąca lamp. Widownia posiadała pięć wieńców lóż, z których każda była inaczej udekorowana.
Nazwa „Teatro alla Scala” pochodzi od nazwiska księżnej Beatrycze Reginy della Scala, żony księcia Bernabo Viscontiego, fundatora kościoła Santa Maria alla Scala zbudowanego w XIV wieku, który znajdował się niegdyś na miejscu obecnego gmachu opery.
La Scala był piątym wielkim budynkiem operowym wybudowanym w XVIII wieku we Włoszech. Przedstawienie inauguracyjne (opera Salieriego L'Europa riconosciuta) odbyło się 3 sierpnia 1778 roku. Od końca XVIII wieku La Scala odgrywa rolę centrum sztuki operowej o znaczeniu międzynarodowym. Wiele włoskich oper powstało z przeznaczeniem do wykonania na tej scenie, m.in. dzieła operowe takie jak Turek we Włoszech Rossiniego, Norma Belliniego, Lucrezia Borgia Donizettiego, Madame Butterfly i Turandot Pucciniego, Mefistofeles Arrigo Boito czy Nabucco, Otello i Falstaff Giuseppe Verdiego.
W latach 2000–2004 przeprowadzono prace renowacyjne pod nadzorem Maria Botty, których koszt wyniósł 61,5 milionów euro. W czasie tych prac wzniesiono wysoką na 38 metrów wieżę sięgającą dodatkowo 16 metrów w głąb, a także dobudówkę w kształcie elipsy. 7 grudnia 2004 roku odbył się wieczór galowy zorganizowany z okazji ponownego otwarcia gmachu. Gala zgromadziła 2 tysiące widzów; ceny biletów sięgały 2 tys. euro. Widownia mieści obecnie 3600 osób.