Lambrusco

Lambrusco
Bąbelki w winie apelacji Lambrusco Grasparossa

Lambrusco – włoskie wino produkowane z odmian winorośli właściwej z grupy 'Lambrusco'. Wina lambrusco są kojarzone z lekko musującymi (frizzante) czerwonymi winami z północy Włoch, choć ich gama jest znacznie szersza. Nazwa podlega chronionemu oznaczeniu geograficznemu i może być stosowana tylko przez winiarzy z Emilii-Romanii oraz z części Lombardii, przez co od 2013 winiarze z regionu Veneto i Piemontu utracili możliwość sprzedawania swoich win pod tą nazwą. Najpopularniejsze wino sprowadzane z Włoch w Stanach Zjednoczonych.

Kontrowersje dotyczące nazwy

Niektórzy enolodzy kwestionowali, czy odmiany używane do produkcji lambrusco są rzeczywiście odmianami winorośli właściwej (co według norm UE uprawnia do użycia nazwy wino), a wskazywali na możliwe związki z winoroślą lisią (łac. vitis labrusca). Słowo lambrusco oznacza po włosku dzikie winogrono. Badania z 2009 i inne ustalenia potwierdzają, że odmiany uprawne lambrusco pochodzą od lokalnych dzikich winorośli. Do wyjątków należy niespokrewniona z pozostałymi z grupy lambrusco odmiana lambrusco di fiorano, która jednak również jest winoroślą właściwą.

Pochodzenie

W 2008 roku we Włoszech istniało pięć apelacji DOC (Denominazione di Origine Controllata) stworzonych dla win z odmian z grupy lambrusco: największa, Reggiano Lambrusco oraz Lambrusco Grasparossa di Castelvetro, Lambrusco di Sorbara, Lambrusco Salamino di Santa Croce i znajdująca się w Lombardii Lambrusco Mantovano. Istnieją też wina o oznaczonym pochodzeniu klasy IGT: Lambrusco dell'Emilia IGT.

Wino

Choć tradycyjnie lambrusco jest wytrawnym (secco) czerwonym winem zamykanym naturalnym korkiem, to produkuje się także półsłodkie (amabile) lub słodkie (dolce) odmiany tego wina, a poziom nasycenia dwutlenkiem węgla może wahać się od zerowego poprzez frizzantino, frizzante, semi-spumante do spumante (wina musującego typu prosecco). Wyróżnia się czereśniowym kolorem, stosunkowo niską zawartością alkoholu i charakterystyczną, kolorową pianką. Istnieją warianty różowe, a nawet białe, przeznaczone na eksport.

Lambrusco jest produkowane metodą Charmata, co oznacza, że w przeciwieństwie do szampana końcowa część fermentacji zachodzi w szczelnych kadziach.

Nie jest przeznaczone do starzenia, a raczej do szybkiej konsumpcji. Lambrusco uchodzi za najbardziej znane wino ze środkowo-wschodnich Włoch, a znacząca część trafia na eksport. Jest najpopularniejszym włoskim winem w Stanach Zjednoczonych.

Odmiany winorośli

Przepisy w poszczególnych apelacjach różnią się. Wykorzystywane są szczepy z grupy lambrusco (najpopularniejsza lambrusco salamino oraz lambrusco maestri, lambrusco di sorbara, lambrusco marani, lambrusco grasparossa i inne. Mogą im towarzyszyć, w zależności od regionu uprawy, m.in. ancelotta (nadająca winu bardziej intensywny kolor), fortana i malbo gentile.

Zestawienia kulinarne

Wina lambrusco polecane są m.in. do zupy minestrone, lekkich dań wegetariańskich, np. tortellini, tagliatelle, także z niewielkim udziałem mięsa (lasagne), a słodsze warianty z deserami.

Przypisy

  1. ↑ Robinson, Harding i Vouillamoz 2012 ↓, s. 530.
  2. ↑ Robinson, Harding i Vouillamoz 2012 ↓, s. 531.
  3. ↑ Lambrusco salamino w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 2013-12-21]. (ang.).
  4. ↑ Robinson, Harding i Vouillamoz 2012 ↓, s. 534.
  5. ↑ Lambrusco fiorano w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 2013-12-21]. (ang.).
  6. 1 2 Stevenson 2005 ↓, s. 271.
  7. ↑ Tutto vino 2008 ↓, s. 950.
  8. 1 2 Vini DOP e IGP. Ministero delle Politiche Agricole Alimentari e Forestali. [dostęp 2013-12-21]. (wł.).
  9. ↑ Robinson, Harding i Vouillamoz 2012 ↓, s. 536.
  10. 1 2 3 Stevenson 2005 ↓, s. 291.
  11. ↑ Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 166. ISBN 978-83-7670-164-6.
  12. 1 2 3 4 Karen MacNeil: The Wine Bible. Nowy Jork: Workman Publishing, 2001, s. 399-400. ISBN 978-1-56305-434-1. (ang.).
  13. ↑ Stevenson 2005 ↓, s. 289.
  14. 1 2 Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 416–417. ISBN 978-83-7626-712-8.
  15. ↑ Robinson, Harding i Vouillamoz 2012 ↓, s. 538.
  16. ↑ Tutto vino 2008 ↓, s. 47-48.
  17. ↑ Tutto vino 2008 ↓, s. 512.
  18. ↑ Hans Ambrosi, Berndt H.E. Hill, Erika Maul, Ernst Ruhl, Jochim Schmid, Fritz Schumann: Farbatlas Rebsorten. 300 Sorten und ihre Weine. Eugen Ulmer KG, s. 318. ISBN 978-3-8001-5957-4. (niem.).
  19. ↑ Stevenson 2005 ↓, s. 290.
  20. ↑ Tutto vino 2008 ↓, s. 251.
  21. ↑ Tutto vino 2008 ↓, s. 509-510.
  22. ↑ Tutto vino 2008 ↓, s. 508-509.
  23. ↑ Stevenson 2005 ↓, s. 620.

Bibliografia