Leon Bielski

Leon Bielski
Leopold Klagsblad
Data i miejsce urodzenia

28 października 1917
Kęty lub Częstochowa

Data śmierci

26 września 1986

Zawód, zajęcie

działacz partyjny i państwowy, dziennikarz

Stanowisko

wiceminister żeglugi (1949–1953)

Partia

KPP, KPZU, PPR, PZPR

Grób Leona Bielskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Leon Bielski, także Roman Bielski, pierwotnie Leopold Klagsblad (ur. 28 października 1917 w Kętach lub Częstochowie, zm. 26 września 1986) – polski działacz partyjny i państwowy oraz dziennikarz narodowości żydowskiej, redaktor naczelny różnych czasopism, podsekretarz stanu w Ministerstwie Żeglugi (1949–1953).

Życiorys

Syn Grzegorza i Zofii, pochodził z żydowskiej rodziny kupieckiej. Ukończył szkołę powszechną. W 1933 wstąpił do Komunistycznej Partii Polski, był członkiem Komitetu Dzielnicowego KPP w Kętach. Działał jednocześnie w Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy, pomiędzy 1934 a 1936 członek Komitetu Miejskiego i wicesekretarz Komitetu Okręgowego KPZU w Przemyślu. Za działalność komunistyczną uwięziony w Zakładzie Karnym w Rawiczu, z którego uciekł we wrześniu 1939 i trafił do Przemyśla. Od 1939 do 1940 sekretarz Obkom Medsantrud w Drohobyczu. Pomiędzy 1940 a 1943 studiował na uczelniach w Charkowie i Moskwie, w tym od 1941 do 1943 w Wyższej Szkole Partyjnej Kominternu w Moskwie.

Od 1943 członek Polskiej Partii Robotniczej, następnie w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Jesienią 1943 został przerzucony przez radzieckich komunistów na Polesie, skąd dotarł do Lubelszczyzny i na Mazowsze. W ramach radzieckiej partyzantki był m.in. dowódcą specgrupy. Latem 1944 został pełnomocnikiem Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego ds. wojennych dostaw rzeczowych. W styczniu 1945 został członkiem Grupy Operacyjnej „Śląsk” kierowanej przez Aleksandra Zawadzkiego i mającej za zadanie przejąć władzę na Górnym Śląsku. Od 1945 do 1946/7 redaktor naczelny „Trybuny Robotniczej” i zarazem członek egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PPR w Katowicach. Następnie w latach 1947–1949 kierował Robotniczą Spółdzielnią Wydawniczą „Prasa”. Został delegatem na zjazd zjednoczeniowy oraz I, II, III i IV zjazd PZPR, ponadto zasiadał w Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR (1948–1964) oraz Komisji Prasowej KC PRR/PZPR. Od czerwca 1949 do maja 1953 podsekretarz stanu w Ministerstwie Żeglugi, następnie do 1956 wiceprezes Centralnego Urzędu Wydawnictw, Przemysłu Graficznego i Księgarstwa. W kolejnych latach był redaktorem naczelnym Rozgłośni Kraj w Polskim Radiu (1956–1958), „Magazynu Polskiego” (1956–1957), „7 Dni w Polsce” (1957–1958) i „Expressu Wieczornego” (1958–1968), następnie od 1968 do 1972 korespondentem Agencji Robotniczej w Berlinie i Moskwie. W latach 60. był badany przez kontrwywiad Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Autor publikacji pamiętnikarskiej Spotkanie z ziemią (1965).

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2024-12-04].
  2. 1 2 Informacje o pochówku. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2024-12-04].
  3. 1 2 3 Adam Dziuba: Totalitaryzacja. Polska Partia Robotnicza na scenie politycznej województwa śląskiego (1945–1948). Wyd. Katowice–Kraków. Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Katowicach, 2016, s. 49, 719–720. ISBN 978-83-8098-066-2. [dostęp 2026-08-11].
  4. 1 2 3 E.H.. „Spotkanie z ziemią”, Leon Bielski, Warszawa 1965: recenzja. „Rocznik Lubelski”. 8/1965. ISSN 0080-3510.
  5. ↑ Kochański 2022a ↓, s. 289.
  6. ↑ Kochański 2022a ↓, s. 298.
  7. ↑ Kochański 2022b ↓, s. 1146.
  8. ↑ Kochański 2022b ↓, s. 1158.
  9. ↑ Andrzej Friszke: Prozachodnia liberalizacja czy prosowiecki nacjonalizm. Wokół genezy Marca ‘68. wiez.pl, 8 marca 2019. [dostęp 2024-12-04].

Bibliografia