Leon Lubotynowicz

Leon Lubotynowicz
Lew Lubotynowicz
Data urodzenia	1867
Miejsce śmierci	Łódź ?
	Praca
Budynki	Kamienica Jana Starowicza w Łodzi; Pałac Roberta Schweikerta; Willa Rassalskich w Łodzi

Leon (Lew) Lubotynowicz (ur. 1867, zm. ? prawdopodobnie w Łodzi) – polski architekt, inżynier technolog, projektant wielu łódzkich kamienic, fabryk i gmachów w okresie międzywojennym.

Działalność zawodowa

Pierwsza informacja o jego działalności w Łodzi pochodzi z 1890, kiedy był właścicielem biura technicznego czynnego przy ul. Piotrkowskiej 83, zajmującego się sporządzaniem projektów budynków przemysłowych i mieszkalnych, nadzorami budowlanymi, wykonywaniem instalacji ogrzewczych i wodociągowych. W reklamie prasowej napisano: „Projekty, plany i kosztorysy budynków fabrycznych i domów mieszkalnych. Obmurowywanie kotłów z uwzględnieniem możebnie małego zapotrzebowania węgla. Ogrzewanie parowe fabryk i domów mieszkalnych, wodociągi, zlewy kuchenne, kąpiele domowe, plany i formalności niezbędne przy instalacji elektrycznego oświetlenia”.

W 1899 pracował jako inżynier w fabryce Towarzystwa Akcyjnego Szai Rosenblatta. Towarzystwo Kredytowe Miasta Łodzi zatrudniało go jako członka komisji budowlanej zajmującej się oceną stanu i wartości budowli.

W latach 1899–1914 mieszkał i miał biuro przy ul. Rozwadowskiej (obecnie ul. Ludwika Zamenhofa) 4, w 1920 przy ul. Przejazd (obecnie ul. J. Tuwima) 30, w 1923 przy Przejazd 36, a w 1937 przy ul. Piotrkowskiej 175. W 1909 nadzorował budowę 51 domów z 425 wówczas realizowanych.

W latach 1937–1939 był członkiem Stowarzyszenia Architektów Rzeczypospolitej Polskiej w Łódzkim Oddziale (mieszczącym się przy ul. Piotrkowskiej 102).

Zrealizowane projekty budowli w Łodzi

oficyna gospodarcza na posesji Ch. Wiślickiego przy ul. Piotrkowskiej 83, (1894),
2-piętrowa przędzalnia zakładów K. Steinerta przy ul. Piotrkowskiej 274/276 (1894–1895),
budynki fabryki J. Balle przy ul. Dzikiej 72 (obecnie ul. H. Sienkiewicza) (1898).
w 1909 wykonał dla Jana Witolda Starowicza (przez 35 lat był dyrektorem administracyjnym w pobliskich Zakładach Przędzalniczych Leonhardt, Woelker i Girbardt przy Placu Leonarda obecnie Plac Niepodległości) projekt domu z elementami „stylu zakopiańskiego”, z figurą górala w fasadzie (autorstwa Władysława Czaplińskiego), określanego potocznie jako „dom pod góralem” przy ul. Piotrkowskiej 292 (1909-1910).
willa Ryszarda Schimmela przy ul. Karolewskiej 1 (przebudowa w latach 1909–1910),
kamienica M. Szyffera przy ul. Piotrkowskiej 187, (1910),
kamienica O. Dreslera przy ul. Piotrkowskiej 174, (1910),
projekt pałacu Roberta Steinerta, następnie Fryderyka Wilhelma Schweikerta, przy ul. Piotrkowskiej 262/264 (obecnie Instytut Europejski w Łodzi) z lat 1910-1911 (także nadzór nad budową) – symetrycznie zakomponowane założenie pałacowo-parkowe w duchu francuskim, reprezentujące styl klasycyzującego baroku („styl około 1800”); autorstwo nie jest pewne, choć jego podpis widnieje na kopii projektu budowli, ale często projekt ten przypisuje się architektowi Romualdowi Millerowi.
oficyna na posesji R. A. Bechtolda przy ul. Piotrkowskiej 132 (1911).
kamienica E. Hamburskiego przy ul. Północnej 55 (1923–1925),
dom (willa) dla I. Rassalskiego przy ul. Pustej 4/6 (obecnie ul. St. Wigury), z neobarokową fasadą (1925).

Wspomnieć warto niezrealizowany projekt z 1909 podwójnej rezydencji braci Emila i Karola Steinertów przy ul. Piotrkowskiej 272ab, o formach neogotyku angielskiego, zastąpiony zrealizowanym projektem Alfreda J. Balckego.

Przypisy

↑ Leon Lubotynowicz na stronie In memoriam SARP
↑ Informator miasta Łodzi z kalendarzem na 1920 rok (…), Łódź 1920, s. 499.
↑ Księga adresowa miasta Łodzi i Województwa Łódzkiego z informatorami (…) Rocznik 1937-1939, Łódź 1937, dz. II s. 271.
↑ Krzysztof Stefański, Jak zbudowano przemysłową Łódź. Architektura i urbanistyka miasta w latach 1821-1914, Łódź, 2001, s. 200.
↑ Księga adresowa miasta Łodzi i Województwa Łódzkiego (…) Rocznik 1937-1939, Zarząd Miejski w Łodzi, Łódź 1937 (?), strona 62 Dział I Szematyzm miasta Łodzi.
↑ Edmund Adam Jarzyński Tajemnice starych kamienic Wydawnictwo Łódzkie Łódź 1972 s. 88 Zakopiańszczyzna w łódzkim budownictwie.
↑ AnetaA. Stawiszyńska AnetaA., Robert Guse - zapomniany fabrykant, "Kronika miasta Łodzi" 2017, nr 1, ss. 5 (s. 135-139). [online] [dostęp 2021-05-23] (pol.).
↑ Krzysztof Stefański, Ludzie, którzy zbudowali Łódź. Leksykon architektów i budowniczych miasta (do 1939 r.), Łódź, 2009, s. 113.

Bibliografia

Jacek Strzałkowski, Architekci i budowniczowie w Łodzi do 1944 r. Łódź, 1997, s. 88.
Krzysztof Stefański, Jak zbudowano przemysłową Łódź. Architektura i urbanistyka miasta w latach 1821-1914, Łódź, 2001.
Krzysztof Stefański, Ludzie, którzy zbudowali Łódź. Leksykon architektów i budowniczych miasta (do 1939 r.), Łódź, 2009, s. 113.
Anna Rynkowska, Ulica Piotrkowska, Łódź, 1970.

[1] Leon Lubotynowicz na stronie In memoriam SARP

[2] Informator miasta Łodzi z kalendarzem na 1920 rok (…), Łódź 1920, s. 499.

[3] Księga adresowa miasta Łodzi i Województwa Łódzkiego z informatorami (…) Rocznik 1937-1939, Łódź 1937, dz. II s. 271.

[4] Krzysztof Stefański, Jak zbudowano przemysłową Łódź. Architektura i urbanistyka miasta w latach 1821-1914, Łódź, 2001, s. 200.

[5] Księga adresowa miasta Łodzi i Województwa Łódzkiego (…) Rocznik 1937-1939, Zarząd Miejski w Łodzi, Łódź 1937 (?), strona 62 Dział I Szematyzm miasta Łodzi.

[6] Edmund Adam Jarzyński Tajemnice starych kamienic Wydawnictwo Łódzkie Łódź 1972 s. 88 Zakopiańszczyzna w łódzkim budownictwie.

[7] AnetaA. Stawiszyńska AnetaA., Robert Guse - zapomniany fabrykant, "Kronika miasta Łodzi" 2017, nr 1, ss. 5 (s. 135-139). [online] [dostęp 2021-05-23] (pol.).

[8] Krzysztof Stefański, Ludzie, którzy zbudowali Łódź. Leksykon architektów i budowniczych miasta (do 1939 r.), Łódź, 2009, s. 113.