Leon Marchwicki

Leon Marchwicki
major dyplomowany piechoty major dyplomowany piechoty
Data urodzenia

28 grudnia 1902

Data śmierci

28 października 1990

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Jednostki

4 Pułk Piechoty Legionów
18 Pułk Piechoty
6 Kresowy Pułk Strzelców Pieszych

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska

Odznaczenia

Leon Marchwicki (ur. 28 grudnia 1902, zm. 28 października 1990) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 w stopniu sierżanta służył w szeregach 4 pułku piechoty Legionów. 17 maja 1922 został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari" V klasy.

W 1924 roku ukończył Oficerską Szkołę dla Podoficerów w Bydgoszczy. 26 sierpnia 1924 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 31 sierpnia 1924 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1924–1933 pełnił służbę w 18 pułku piechoty w Skierniewicach. 2 maja 1927 roku został awansowany na porucznika ze starszeństwem z dniem 31 sierpnia 1926 roku i 1,5. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 stycznia 1934 roku otrzymał przeniesienie do 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem. 22 lutego 1934 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 98. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1935–1937 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Na majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 96. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Wiosną 1939 roku pełnił służbę w Oddziale I Sztabu Głównego na stanowisku kierownika referatu broni.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 i kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, wstąpił do Wojska Polskiego we Francji w ramach Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Po kampanii francuskiej 1940 w obliczu klęski obrony Francji przedostał się z żołnierzami 2 Dywizji Strzelców Pieszych na południe i 19/20 czerwca 1940 przekroczył granicę francusko-szwajcarską. Wraz z żołnierzami dywizji został internowany w Szwajcarii. Przebywał w miejscowości Madiswil, gdzie pełnił funkcję dowódcy III batalionu 6 Kresowego pułku strzelców pieszych. W tym czasie utrzymywał dobre kontakty z lokalną społecznością oraz wspierał działalność oświatową prowadzoną wśród polskich żołnierzy. W 1942 sprawował funkcję komendanta wszystkich obozów pracy w Graubünden.

Po wojnie, w ramach rządu RP na uchodźstwie, został członkiem IV kadencji Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, powołanej w listopadzie 1951 na trzyletnią kadencję.

W 2008 nakładem Muzeum Polskiego w Rapperswilu została wydana publikacja pt. Spuścizna Leona Marchwickiego.

Ordery i odznaczenia