Leon Suchorzewski

Leon Suchorzewski
ilustracja
Leon Suchorzewski (przed 1936)
Data i miejsce urodzenia

14 września 1894
Niedźwiadna

Data i miejsce śmierci

17 października 1970
Warszawa

Poseł na Sejm IV kadencji
(II Rzeczypospolitej)
Okres

od 1935
do 1938

Odznaczenia

Leon Suchorzewski (ur. 14 września 1894 w Niedźwiadnie, zm. 17 października 1970 w Warszawie) – polski rolnik – osadnik wojskowy, burmistrz Włodzimierza Wołyńskiego, działacz społeczny, poseł na Sejm IV kadencji (1935–1938) w II Rzeczypospolitej, członek Rady Głównej Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych od 1934 roku, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Ukończył Szkołę Handlową w Łomży i Wyższe Kursy Przemysłowo-Rolnicze w Warszawie. Uczył się również w czasie I wojny światowej w konspiracyjnej Wolnej Szkole Wojskowej.

Był członkiem POW i Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. Służył w 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Od 6 lutego do 4 kwietnia 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu podoficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem bardzo dobrym. Posiadał wówczas stopień starszego ułana. Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a następnie w Łomży.

W Wojsku Polskim pełnił służbę w 7 pułku Ułanów Lubelskich. W czerwcu 1921 został zwolniony do rezerwy. Zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem1 czerwca 1919. W 1934 zajmował 183. lokatę w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii. Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień we Włodzimierzu. Posiadał przydział mobilizacyjny do 7 pułku Ułanów Lubelskich w Mińsku Mazowieckim.

W latach 1924–1931 prowadził gospodarstwo rolne w osadzie wojskowej Kalinówka w powiecie włodzimierskim. Był członkiem Związku Osadników Wojskowych i organizacji spółdzielczych, prezesem Wołyńskiej Izby Rolniczej. W latach 1931–1934 pełnił funkcję wiceburmistrza, a od 1934 roku – burmistrza Włodzimierza Wołyńskiego. Był również od 1932 roku przewodniczącym tamtejszego Urzędu Rozjemczego, kierował Wołyńską Izbą Rolniczą. W latach 1935–1938 był prezesem Rady Wojewódzkiej Związku Osadników w Łucku.

W wyborach parlamentarnych w 1935 roku został wybrany posłem na Sejm IV kadencji (1935–1938) 119 619 głosami z okręgu nr 57, obejmującego powiaty: kowelski, lubomelski i włodzimierski.

Po wybuchu II wojny światowej został, w stopniu majora rezerwy, komendantem wojennym Włodzimierza Wołyńskiego. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do miasta 19 września, przedostał się pod okupację niemiecką, gdzie przez czas wojny był administratorem majątku Marii Lechnickiej w Bezeku.

Po wojnie pracował jako buchalter w banku w Lublinie. Następnie był księgowym w Centralnym Związku Plantatorów Przetwórczych Roślin Okopowych w Toruniu, w 1948–1950 – w tymże związku w Warszawie, pracował również w warszawskim „Argedzie”.

Życie rodzinne

Leon Suchorzewski był synem Witolda (1857–1936), właściciela majątku Węgierskie oraz Stefanii z Gołębiowskich (1868–1937), jedynej córki właściciela majątku Niedźwiadna.

Miał czworo rodzeństwa:

Leon ożenił się 4 lutego 1924 roku z Aldoną Krzyżanowską (1897–1935) i miał z nią dwóch synów:

Po śmierci został pochowany 22 października 1970 roku na cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie.

Zdjęcie grobu Leona Suchorzewskiego na cmentarzu Wawrzyszewskim

Leon Suchorzewski był praprawnukiem Józefa Radzimińskiego, ostatniego wojewody gnieźnieńskiego.

Ordery i odznaczenia