| Data i miejsce urodzenia |
28 sierpnia 1914 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
językoznawca, filolog klasyczny, romanista, pracownik naukowy, nauczyciel akademicki |
| Alma Mater | |
| Uczelnia |
Uniwersytet Warszawski, |
| Stanowisko | |
| Małżeństwo |
Iwona Zawadowska (1922–2014) |
| Odznaczenia | |
Leon Zawadowski, również Leo Zawadowski (ur. 28 sierpnia 1914 w St. Petersburgu, zm. 4 sierpnia 2018 w Oakville w Kanadzie) – polski językoznawca, teoretyk języka, filolog klasyczny, romanista, profesor doktor habilitowany.
Syn Włodzimierza. Po wybuchu rewolucji bolszewickiej jego rodzina przeprowadziła się z St. Petersburga do Warszawy. Ukończył Gimnazjum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1931) i studia wyższe na Wydziale Filologii Klasycznej Uniwersytetu Warszawskiego (UW). Do 1939 asystent na UW.
W okresie II wojny światowej prowadził tajne nauczanie.
W 1948 na UW obronił doktorat w zakresie filologii polskiej na podstawie pracy Do teorii zdań względnych (opublikowanej jako Zagadnienia teorii zdań względnych, 1952). Od 1946 związany z Uniwersytetem Wrocławskim, gdzie pełnił funkcję dziekana (1953–1955), kierował Katedrą Językoznawstwa Ogólnego oraz kierownika Katedrą Filologii Romańskiej Wydziału Filologicznego (1957–1968). Był też pierwszym redaktorem czasopisma „Romanica Wratislaviensia”.
Po opuszczeniu Polski w 1969 przez krótki czas przebywał w Paryżu, następnie przeniósł się do USA i objął stanowisko profesora zwyczajnego Uniwersytetu Indiany w Bloomington. Od 1971 był profesorem językoznawstwa i filologii romańskiej, a zarazem kierownikiem Wydziału Języków Uniwersytetu Lakehead w Thunder Bay w prowincji Ontario w Kanadzie (ang. Chairman of the Department of Languages), gdzie pracował do przejścia na emeryturę, po czym przeprowadził się do Oakville. W późniejszym okresie pozostał aktywny naukowo; był współzałożycielem i fundatorem katolickiej organizacji społecznej Society for Catholic Life and Culture in Canada. W 1998 otrzymał tytuł honorowego członka Polskiego Towarzystwa Językoznawczego.
Był miłośnikiem jazdy konnej. Miał żonę Iwonę (Yvonne, 1922–2014), polonijną działaczkę społeczną, z którą pozostawał w związku małżeńskim 75 lat, a także trzech synów, Raphaela, Petera i Andrew, oraz sześcioro wnucząt i wiele prawnucząt.
Spoczął obok żony na St Jude's Cemetery w Oakville w prowincji Ontario (kwatera Block 97, Gr 14–15).
W 2014 Andrzej Bogusławski napisał, że prof. Zawadowski to najwybitniejszy uczeń Jerzego Kuryłowicza i nestor polskiego językoznawstwa; zwrócił uwagę na polemiczny charakter jego badań wobec koncepcji Ferdinanda de Saussure’a i zbieżność z tezami Ludwiga Wittgensteina. Uznał prof. Zawadowskiego za największy po Baudouinie de Courtenay i Jerzym Kuryłowiczu talent lingwistyczno-teoretyczny wśród Polaków z początku XX wieku. W 2014, z okazji stulecia urodzin, Komitet Językoznawstwa Polskiej Akademii Nauk poświęcił swoje posiedzenie plenarne dorobkowi naukowemu prof. Zawadowskiego. Był autorem m.in. następujących książek:
W 1980 opublikował książkę The Polish-Canadian Community at the Lakehead, poświęconą historii Polonii kanadyjskiej w północno-zachodnim Ontario.