| Data i miejsce urodzenia |
9 maja 1873 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
6 stycznia 1958 |
| Druga dama Stanów Zjednoczonych | |
| Okres |
od 4 marca 1913 |
| Małżonek | |
| Poprzedniczka | |
| Następczyni | |
Lois Irene Marshall (ur. 9 maja 1873 w Angoli w stanie Indiana, zm. 6 stycznia 1958 w Phoenix w stanie Arizona) - żona 28. wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych Thomasa Marshalla, od 4 marca 1913 do 4 marca 1921 druga dama Stanów Zjednoczonych.
Urodziła się 9 maja 1873 w Angoli w rodzinie Elizabeth Dale i Williama Edwarda Kimseya, właściciela sklepu wielobranżowego w Salem Center i urzędnika hrabstwa Steuben. Ukończyła Tri-State College.
Podczas pracy u ojca, jako jego zastępczyni, poznała Thomasa Marshalla. Gdy się poznali, Marshall cierpiał na chorobę alkoholową. W 1898 Lois pomogła mu przezwyciężyć nałóg, zamykając go w domu na dwa tygodnie.
Początkowo Marshall nie zamierzał zostać wiceprezydentem, uważając bycie prawnikiem w Columbia City za bardziej opłacalne; dopiero Lois namówiła go, by przyjął nominację Demokratów.

Po przeprowadzce do Waszyngtonu, Lois zaangażowała się w działalność charytatywną, zapewniając posiłki ubogim dzieciom. W 1918 na aukcji, mającej wesprzeć ARC, wystawiła druty i chustkę, które sprzedano za 140 dolarów. W 1917 poznała matkę nowonarodzonych bliźniaków, z których jedno było przewlekle chore. Rodzice dziecka nie byli w stanie uzyskać odpowiedniego leczenia stanu swojego syna. Lois Marshall nawiązała bliską więź z dzieckiem, któremu nadano imię Clarence Ignatius Morrison, i zaoferowała, że je zabierze i pomoże mu znaleźć leczenie. Marshall powiedział, że "może je zatrzymać, pod warunkiem, że nie będzie się ono pałętać pod nogami".

Marshallowie nie mogli mieć dzieci, ale nigdy oficjalnie nie adoptowali Clarence'a, ponieważ obawiali się reakcji opinii publicznej na adopcję dziecka, którego rodzice jeszcze żyli. Zamiast tego zawarli specjalne porozumienie z jego rodzicami (Marshallowie zapewnili rodzicom Morrisona pracę w hotelu niedaleko ich domu, dzięki czemu mogli regularnie widywać dziecko). Prezydent Wilson czuł się w obowiązku uznać Clarence'a za prawowite dziecko Marshallów, co wyraził, wysyłając im krótką notkę o treści "Gratulacje dla dziecka. Wilson.". Morrison mieszkał z Marshallami do końca życia. Lois Marshall zabierała go do wielu lekarzy i robiła wszystko, by wrócił do zdrowia, ale jego stan się pogorszył i zmarł w lutym 1920, tuż przed swoimi czwartymi urodzinami.
Po zakończeniu drugiej kadencji Marshalla w 1921, Lois z mężem zamieszkała w Indianapolis, gdzie ten pracował jako prawnik.
1 czerwca 1925 Marshallowie byli w trakcie podróży do Waszyngtonu i zatrzymali się w hotelu Willard, gdzie Thomas zmarł na atak serca, zanim Lois zdążyła wezwać pomoc. Po pogrzebie 9 czerwca, jego ciało spoczęło w mauzoleum Marshallów na Crown Hill Cemetery. W tym samym roku zmarł również ojciec Lois.
Trzy lata po śmierci męża, Lois przeprowadziła się do Phoenix, gdzie żyła z emerytury Thomasa i sprzedaży jego wspomnień wydawnictwom. W poniedziałek 6 stycznia 1958 zmarła; uroczystości pogrzebowe odbyły się w piątek 10 stycznia w Phoenix, a ciało drugiej damy spoczęło na Crown Hill Cemetery, obok ciał Thomasa i Clarence'a.

Lois Marshall poznała swojego męża latem 1895, gdy ten przybył do Angoli w sprawach służbowych. Mimo dziewiętnastu lat różnicy między nimi, zakochali się w sobie i wzięli ślub 2 października; uroczystość miała miejsce w jej domu. Małżonkowie byli do siebie bardzo przywiązani - w ciągu blisko trzydziestoletniego małżeństwa tylko dwie noce spędzili osobno. Mąż i ojciec Lois pochodzili z przeciwnych stronnictw politycznych - Thomas był politykiem Partii Demokratycznej, a William zwolennikiem republikanów, jednak obaj mężczyźni przyjaźnili się i darzyli szacunkiem. Lois miała jednego brata.