LuFisto

Początki kariery (1997–2003)

Goulet zainteresowała się wrestlingiem już jako nastolatka, a szczególny wpływ wywarły na nią walki kobiet w Japonii oraz rywalizacja Alundry Blayze(inne języki) i Bull Nakano. W 1997 roku rozpoczęła treningi w nowo otwartej szkole wrestlingu w rodzinnym Sorel. Zadebiutowała w czerwcu tego samego roku jako Lucifer. Później występowała także pod pseudonimami Lucy Fer, Luscious Lucy i Precious Lucy.

W Quebecu było niewiele wrestlerek, więc Goulet zaczęła regularnie walczyć przeciwko mężczyznom. Odrzucała propozycje ograniczenia jej występów do roli menedżerki lub konkursów bikini(inne języki). Nalegała, by występować jako pełnoprawna zawodniczka. W 1999 roku pod pseudonimem Precious Lucy zdobyła ICW Provincial Championship, stając się pierwszą kobietą, która wywalczyła to mistrzostwo.

Na początku XXI wieku występowała w organizacji Hardcore Wrestling Federation w Ontario, gdzie dostała przydomek „First Lady of Hardcore”, ponieważ brała udział w brutalnych walkach przeciwko mężczyznom. W 2002 roku planowany pojedynek LuFisto przeciwko mężczyźnie doprowadził do interwencji Komisji Sportowej Ontario, która powołała się na przepis zabraniający kobietom i mężczyznom wspólnego udziału w sportach walki. Goulet złożyła skargę do Komisji Praw Człowieka Ontario(inne języki), argumentując, że regulacja dyskryminuje ją ze względu na płeć. Postępowanie trwało kilka lat, aż w 2006 roku wrestling został wyłączony spod regulacji prowincjonalnej komisji sportowej. Dzięki temu kobiety mogły od tej pory występować w galach wrestlingu Ontario przeciwko dowolnym przeciwnikom.

W czasie ograniczenia występów w Ontario Goulet zaczęła częściej walczyć za granicą. W 2003 roku występowała w Meksyku, a następnie wyjechała do Japonii, gdzie trenowała i walczyła dla organizacji AtoZ. Właśnie w Japonii przyjęła pseudonim LuFisto, którego używała przez resztę kariery.

Combat Zone Wrestling (2006–2008)

15 kwietnia 2006 roku LuFisto zadebiutowała w organizacji Combat Zone Wrestling(inne języki) (CZW). 12 sierpnia wzięła udział w wieloosobowej walce typu All Out War Cage. W jej trakcie niespodziewanie zwróciła się przeciwko własnemu partnerowi z drużyny, ówczesnemu mistrzowi Kevinowi Steenowi, którego przypięła i tym samym przejęła jego pas CZW Iron Man Championship(inne języki). Została w ten sposób pierwszą kobietą, która zdobyła to mistrzostwo. Jej panowanie trwało 149 dni i zakończyło się na początku 2007 roku, gdy z powodu doznania przez nią urazu kręgosłupa mistrzostwo zostało zwakowane.

W grudniu 2006 roku LuFisto wystąpiła w walce Cage of Death, zostając pierwszą kobietą uczestniczącą w tym rodzaju głównej walki CZW(inne języki). W styczniu 2007 roku zawiesiła karierę z powodu uszkodzenia dwóch kręgów. Do regularnych występów wróciła we wrześniu. 27 października wygrała turniej Queen of the Death Matches organizacji IWA Mid-South(inne języki), pokonując w finale Mickie Knuckles(inne języki). W 2008 roku została pierwszą kobietą uczestniczącą w turnieju Best of the Best(inne języki) organizacji CZW i dotarła w nim do półfinału.

Różne organizacje (2008–2019)

Równolegle z występami w walkach typu Hardcore match LuFisto regularnie rywalizowała w organizacjach kobiecych, takich jak SHIMMER Women Athletes(inne języki), NCW Femmes Fatales(inne języki), Women Superstars Uncensored (WSU)(inne języki) i SHINE Wrestling(inne języki). We wrześniu 2009 roku na pierwszej gali NCW Femmes Fatales(inne języki) pokonała Cheerleader Melissę(inne języki). 23 października 2010 roku wygrała turniej o zwakowane mistrzostwo Femmes Fatales Championship(inne języki), pokonując w półfinale Kalamity(inne języki), a w finale Portię Perez(inne języki). Jej pierwsze panowanie trwało 350 dni.

W kwietniu 2010 roku LuFisto przeżyła udar mózgu, jednak jeszcze w tym samym roku wróciła do walk. 8 grudnia 2012 roku pokonała mistrza Simona Martela i zdobyła NSPW Championship, główne mistrzostwo kanadyjskiej organizacji North Shore Pro Wrestling. Posiadała ten tytuł przez 126 dni.

10 maja 2014 roku LuFisto pokonała Athenę w walce o mistrzostwo WSU World Championship(inne języki) i zdobyła tytuł. Jej panowanie trwało 364 dni, a zakończyło się 9 maja 2015 roku po przegranej walce przeciwko Cherry Bomb. 4 kwietnia 2015 roku po raz drugi zdobyła mistrzostwo Femmes Fatales Championship(inne języki), pokonując Courtney Rush i Sarayę Knight(inne języki) w walce typu Triple Threat match.

13 stycznia 2017 roku na gali SHINE 40 pokonała Allysin Kay i Mercedes Martinez w walce typu Triple Threat match o zwakowany Shine Championship(inne języki) i zdobyła mistrzostwo. Posiadała tytuł przez 529 dni, skutecznie broniąc go m.in. przeciwko Ivelisse, Mercedes Martinez i Su Yung. W czerwcu 2018 roku zwakowała mistrzostwo ze względu na konieczność operacji medycznej.

Późna kariera i zakończenie występów (2019–2024)

W lutym 2019 roku LuFisto poinformowała, że ze względu na wieloletnie uszkodzenia prawego kolana zamierza zakończyć karierę w tym samym roku. Po rehabilitacji i zmianach stylu życia wycofała jednak tę decyzję i kontynuowała występy. W październiku 2019 roku wygrała turniej Femmes Fatales(inne języki) niemieckiej organizacji Westside Xtreme Wrestling(inne języki).

W 2020 roku, w ramach dyskusji wywołanej ruchem #SpeakingOut(inne języki), LuFisto publicznie opowiadała się za większym bezpieczeństwem kobiet w wrestlingu, reagowaniem promotorów na zgłoszenia nadużyć i większą obecnością kobiet w rolach zakulisowych. Podkreślała przy tym, że kobiety powinny być traktowane w wrestlingu jako zawodniczki, a zgłaszanie niewłaściwego zachowania nie powinno prowadzić do utraty angaży.

22 stycznia 2022 roku LuFisto została wprowadzona do Indie Wrestling Hall of Fame(inne języki) jako pierwsza kobieta w historii tej galerii sław. W marcu tego samego roku została również pierwszą kobietą dopuszczoną do turnieju 16 Carat Gold Tournament(inne języki) organizacji Westside Xtreme Wrestling(inne języki) i dotarła do półfinału.

W listopadzie 2023 roku LuFisto ogłosiła utworzenie organizacji wrestlingowej Women's Wrestling Syndicate przeznaczonej dla kobiet, w której wszystkie funkcje – od wrestlerek po personel – miały być obsadzane przez kobiety. 30 marca 2024 roku stoczyła ostatnie walki i zakończyła karierę ringową z powodu nagromadzonych urazów. Po zakończeniu występów pozostała związana z wrestlingiem jako promotorka.