 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Miejsce spoczynku | |
| Narodowość | |
| Małżeństwo |
Leona |
| Dzieci | |
| Krewni i powinowaci | |
| Odznaczenia | |
 | |
Ludwik Kubala (ur. 9 września 1838 w Kamienicy, zm. 30 września 1918 we Lwowie) – polski historyk, nauczyciel.
| |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Miejsce spoczynku | |
| Narodowość | |
| Małżeństwo |
Leona |
| Dzieci | |
| Krewni i powinowaci | |
| Odznaczenia | |
| |
Ludwik Kubala (ur. 9 września 1838 w Kamienicy, zm. 30 września 1918 we Lwowie) – polski historyk, nauczyciel.
Urodził się 9 września 1838 w Kamienicy. Był synem Wilheminy z domu Ciackiej (po drugim mężu Łuczkiewicz) i Ludwika, od 1838 właściciela majątku w Łukowicy Łapczyńskiej. Tam spędził dzieciństwo i wczesną młodość.
Do szkoły powszechnej uczęszczał w Starym Sączu. W latach 1849-1855 kształcił się w C.K. Gimnazjum w Nowym Sączu. Klasę VIII ukoczył w Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie w 1857 zdał egzamin dojrzałości. W roku 1857/1858 studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1859 do 1861 kształcił się na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Wiedeńskiego. Po powrocie do Krakowa kontynuował studia na Wydziale Filozoficznym UJ od 1861 do 1864.
Brał udział w pracach organizacyjnych powstania styczniowego. Był szefem policji powstaniowej w Krakowie, za co uwięziono go na dwa lata w więzieniu w Josephstadt (15 grudnia 1863 – 18 listopada 1865). W 1863 wydał broszurę Uwagi przez Pewnego, w której krytykował Rząd Narodowy. 12 grudnia 1868 uzyskał stopień doktora filozofii w dziedzinie historii.
W 1869 (z wielkimi trudnościami, mimo posiadanego doktoratu) rozpoczął pracę jako suplent w III gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie. Dopiero 12 września 1872 zdał egzamin na nauczyciela, uzyskując uprawnienia do nauczania historii i geografii w całym gimnazjum z językiem wykładowym polskim. We wrześniu 1872 wraz z Dominikiem Machnowskim zostały pierwszymi nauczycielami nowo otwartego niższego 4-klasowego C. K. Gimnazjum w Złoczowie.
W latach 1880–1881 opublikował dwa tomy szkiców historycznych, które przyniosły mu sławę i popularność. Pod ich wpływem Henryk Sienkiewicz odstąpił od pisania powieści o Władysławie Warneńczyku i stworzył Trylogię. W połowie XX w. szkic Poselstwo Puszkina w Polsce zainspirował także Władysława Zambrzyckiego do napisania antymoskiewskiej powieści W oficynie Elerta. Twórczość Ludwika Kubali liczy kilkaset pozycji. Brak jednak do dziś jej solidnego naukowego opracowania oraz wnikliwej oceny.
W 1903 był prezesem Towarzystwa Historycznego we Lwowie. W 1906 został prezesem założonego wówczas Towarzystwa Miłośników Przeszłości Lwowa. W ostatnim okresie życia był bibliotekarzem w Bibliotece Pawlikowskich we Lwowie. Trzy tygodnie przed śmiercią z okazji 80 urodzin na Uniwersytecie Franciszkańskim nadano mu tytuł doktora honoris causa. Miasto uczciło jego pamięć, nadając jego imię ulicy w centrum Lwowa (obecnie ul. Romana Szuchewycza).
Został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Jego rękopisy wzbogaciły lwowskie Ossolineum.
Jego żoną od 1875 była Leona z domu Trzcińska herbu Pobóg (1853–1934), z którą miał dwóch synów Tomasza i Wawrzyńca (1885–1967, doktor praw, wiceprezydent Lwowa) i dwie córki: Marię i Jadwigę Próchnicką. Był stryjem braci Władysława (1891–1941, podpułkownik intendentury) i Kazimierza (1893–1976, major pilot) Kubalów.