Ludwik Szyman

Ludwik Szyman
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia

20 lutego 1895
Piotrków

Data i miejsce śmierci

9 listopada 1941
Okrzeja

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Formacja

Armia Wielkopolska

Jednostki

61 pułk piechoty
56 pułk piechoty
15 pułk piechoty
72 pułk piechoty

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941)

Ludwik Szyman (ur. 20 lutego 1895 w Piotrkowie, zm. 9 listopada 1941 w Okrzei) – oficer armii rosyjskiej, Wojsk Wielkopolskich i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się w rodzinie zawodowego oficera i Bolesławy z Kropińskich. Wstąpił do rosyjskiego korpusu kadetów, a po ukończeniu nauki został zawodowym oficerem armii rosyjskiej.

W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Skierowany do Wielkopolski, objął dowództwo I batalionu 7 pułku Strzelców Wielkopolskich. Na czele batalionu walczył też na frontach wojny polsko-bolszewickiej. 17 sierpnia 1920 otrzymał rozkaz zaatakowania baonem oddziałów nieprzyjaciela w m. Glinianki. Miejscowość została zdobyta. Npl pozostawił m.in. 4 działa, 12 karabinów maszynowych, 40 koni. 21 sierpnia dowodząc I i III baonami pułku zdobył miasteczko Śniadów. [...] Dwa dni później rozbił oddział bolszewików, biorąc 48 jeńców. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Służył w 61 pułku piechoty na stanowisku dowódcy I batalionu. 1 grudnia 1924 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 200. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 56 pułku piechoty w Krotoszynie na stanowisko dowódcy III batalionu. W styczniu 1927 został przesunięty na stanowisko dowódcy I batalionu. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 15 pułku piechoty w Dęblinie na stanowisku oficera sztabowego pułku. W marcu 1929 ogłoszono jego zwolnienie z zajmowanego stanowiska, przeniesienie macierzyście do kadry oficerów piechoty i oddanie do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I. W lipcu tego roku został przesunięty ze stanowiska oficera sztabowego pułku na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1931 został przeniesiony do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko dowódcy batalionu. W październiku tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I. W 1931 przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Poznaniu.

Po kampanii wrześniowej został wysiedlony do Okrzei. Tam zmarł na tyfus i został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Był żonaty z Marią Ludomirą z Klimkiewiczów; córki: Elżbieta, Karolina.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Polak (red.) 1991 ↓, s. 147.
  2. ↑ Rupniewski 1929 ↓, s. 24.
  3. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 272.
  4. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 735.
  5. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1927 roku, s. 22.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 136.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 31, 177.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 22 marca 1929 roku, s. 98.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 210.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 101.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 324.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922, s. 103.

Bibliografia