W skład kompleksu wchodził pałac, a także m.in. biblioteka, budynki administracyjne, magazyny, ogrody i świątynia Amona. Na terenie Malkaty mieszkali członkowie rodziny władcy (faraon Amenhotep III, jego żony i dzieci) oraz najwyżsi urzędnicy, w tym wezyrowie. Od świątyni prowadziła droga do portu rzecznego nad Nilem, gdzie zacumowana była ceremonialna barka wykorzystywana podczas uroczystości religijnych i państwowych.
Pałac został wzniesiony głównie z cegły suszonej, w konstrukcji użyto także drewna, piaskowca i wapienia. Ściany pałacu były otynkowane i malowane na biało z zewnątrz, natomiast wnętrza zdobiono przedstawieniami bóstw oraz motywami fauny i flory. Samą budowlę udekorowano kartuszami Amenhotepa III i jego żony Teje.
Historia
Budowa kompleksu pałacowego, która się wiązała z przeniesieniem stolicy z Memfis do Teb, rozpoczęła się około 11. roku panowania Amenhotepa III; prace nie zostały jednak ukończone za życia władcy. Malkata najprawdopodobniej nie była stałą rezydencją faraona; przypuszcza się, że kompleks mógł służyć głównie jego żonie Teje.
Po śmierci Amenhotepa III jego syn i następca Echnaton przeniósł stolicę państwa do miejscowości Achetaton. Kolejni władcy Egiptu, tj. Tutanchamon i Aj, rezydowali ponownie w Malkacie, natomiast za rządów Ramzesa II kompleks funkcjonował już jako jedna z królewskich rezydencji (stolica państwa mieściła się wówczas w Pi-Ramzes). W okresie rzymskim na terenie dawnego kompleksu wzniesiono świątynię poświęconą Izydzie. Z pałacu zachowały się jedynie fundamenty oraz nieliczne fragmenty dekoracji malunków. Część zachowanych obiektów trafiła do zbiorów Muzeum Egipskiego w Kairze.
