Był uczniem złotnika i malarza Francesca Francii. Karierę rozpoczął w Bolonii. Od 1505 przebywał w Wenecji. Skopiował tam 17 scen z życia Matki Bożej według Albrechta Dürera, za co artysta wytoczył mu proces. Od 1508 przebywał we Florencji. Ok. 1510-11 mieszkał w Rzymie, gdzie poznał Rafaela i założył szkołę dla rysowników. Jego uczniami byli m.in.: Marco Dente (1493-1527), Jacopo Caraglio (ok. 1500-1565), Agostino Veneziano (ok. 1490 do ok. 1540), Georg Pencz, Barthel Beham, Jakob Binck.
Twórczość
Wykonywał liczne sztychy, przeważnie kopie dzieł wybitnych artystów epoki, m.in. Albrechta Dürera, Michała Anioła, Rafaela oraz Giulia Romano. Zachowało się ok. 300 takich miedziorytów. Jako pierwszy włoski rytownik eksperymentował z akwafortą, często łącząc ją z miedziorytem (ok. 30 zachowanych przedstawień). Zajmował się też ilustracją książkową. Ilustrował m.in. utwory Pietra Aretina. Za 16 śmiałych scen erotycznych, tzw. I Modi opatrzonych sonetami Aretina, trafił do więzienia.
