Maria Ejchart

Maria Ejchart
Ilustracja
Maria Ejchart (2023)
Pełne imię i nazwisko

Maria Dorota Ejchart-Dubois

Data i miejsce urodzenia

11 kwietnia 1976
Warszawa

Podsekretarz stanu w Ministerstwie sprawiedliwości
Okres

od 13 grudnia 2023

Maria Ejchart z domu Koszur, właśc. Maria Dorota Ejchart-Dubois (ur. 11 kwietnia 1976 w Warszawie) – polska prawniczka, zajmująca się prawami człowieka, współzałożycielka inicjatywy Wolne Sądy i Komitetu Obrony Sprawiedliwości, prezeska Stowarzyszenia im. prof. Zbigniewa Hołdy, od 2023 podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Życiorys

Maria Ejchart jest prawniczką. Związana jest z Helsińską Fundacją Praw Człowieka, w której współtworzyła i koordynowała liczne programy monitoringowe i edukacyjne. Od 2003 koordynuje program „Niewinność” zajmujący się pomyłkami sądowymi i osobami niesłusznie skazanymi. Jest polską członkinią European Innocence Network, organizacji zrzeszającej europejskie programy zajmujące się problemem niesłusznych skazań.

Pracuje jako trenerka i ekspertka z zakresu praw człowieka. Obszarem jej szczególnego zainteresowania są prawa osób pozbawionych wolności. Była członkinią Rady Społecznej przy Rzeczniku Praw Obywatelskich oraz współprzewodniczącą Komisji Ekspertów Krajowego Mechanizmu Prewencji Tortur.

Od 2015 jest prezeską zarządu Stowarzyszenia im. prof. Zbigniewa Hołdy. Jest współtwórczynią Inicjatywy Obywatelskiej #WolneSądy i Komitetu Obrony Sprawiedliwości KOS, w którym od 2018 pełni funkcję koordynatorki. W ramach prac KOS reprezentuje sędziów przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu w kluczowych postępowaniach dotyczących niezależności sądów i niezawisłości sędziów. Od 2017 była współorganizatorką dziesiątek akcji protestacyjnych w sprawie obrony praworządności i represjonowanych sędziów.

Uczestniczyła w procesach legislacyjnych w parlamencie jako ekspertka, m.in. w pracach zespołów parlamentarnych ds. Ładu Konstytucyjnego i Reformy Wymiaru Sprawiedliwości oraz jako ekspertka Sejmowej Komisji Sprawiedliwości w zakresie oceny działań Służby Więziennej.

W latach 2011–2012 na zaproszenie USAID współtworzyła w Libii warsztaty dla organizacji pozarządowych o demokracji i prawach człowieka. Prowadziła warsztaty dotyczące monitorowania postępowań sądowych w Mongolii. Jako ekspertka przygotowywała rekomendacje dla Sądu Najwyższego w Tadżykistanie w zakresie przeciwdziałania torturom i nieludzkiemu traktowaniu. Współorganizatorka i uczestniczka wielu międzynarodowych konferencji, między innymi we współpracy z ICJ World Congress.

Występuje jako ekspertka w procesach ekstradycyjnych obywateli polskich toczących się przed sądami w Wielkiej Brytanii i Irlandii, dotyczących przestrzegania praw człowieka i możliwości zapewnienia odpowiedniej opieki medycznej w polskich jednostkach penitencjarnych.

Orzekała w Wojewódzkiej Komisji ds. Orzekania o Zdarzeniach Medycznych w Warszawie.

Autorka raportów dotyczących stanu przestrzegania praw człowieka w Polsce dla krajowych i zagranicznych instytucji (UN CAT, UN Human Rights Comittee, CPT). Współautorka licznych publikacji w tym monografii naukowej „Dożywotnie pozbawienie wolności. Zabójca, jego zbrodnia i kara”.

13 grudnia 2023 została powołana na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Życie prywatne

Córka inżyniera Jana Koszura (1943–2019) oraz Barbary ze Świętorzeckich (1944–1981). Jej mężem był prawnik Jacek Dubois. Informacja o rozwodzie została przez nią przekazana do publicznej wiadomości podczas konferencji prasowej 10 stycznia 2024 celem wyjaśnienia podejrzeń o konflikt interesów, który miał być związany z obejmowaną przez Marię Ejchart funkcją wiceministra sprawiedliwości oraz działalnością jej męża.

Nagrody i wyróżnienia

Publikacje

Przypisy

  1. 1 2 Dane osoby pełniącej funkcje publiczne, Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej [zarchiwizowane 2024-01-22].
  2. ↑ Maria Ejchart-Dubois | Commissioner for Human Rights [online], bip.brpo.gov.pl [dostęp 2024-01-06].
  3. 1 2 Helsińska Fundacja Praw Człowieka » Zespół [online], archiwum.hfhr.pl [dostęp 2024-01-06].
  4. ↑ Rady społeczne RPO [online], bip.brpo.gov.pl, 24 sierpnia 2021 [dostęp 2024-01-06] (pol.).
  5. ↑ Komisja Ekspertów Krajowego Mechanizmu Prewencji Tortur [online], bip.brpo.gov.pl, 23 listopada 2022 [dostęp 2024-01-06] (pol.).
  6. ↑ Zarząd Stowarzyszenia [online], Stowarzyszenie im. prof. Zbigniewa Hołdy, 18 listopada 2016 [dostęp 2024-01-06].
  7. ↑ https://wolnesady.org/ [dostęp 2023-12-02].
  8. ↑ O nas [online], Komitet Obrony Sprawiedliwości [dostęp 2024-01-06] (pol.).
  9. ↑ https://wolnesady.org/ [dostęp 2023-12-01].
  10. ↑ Komisja ds. Orzekania o Zdarzeniach Medycznych już funkcjonuje [online], prawo.gazetaprawna.pl, 10 stycznia 2012 [dostęp 2024-01-06] (pol.).
  11. ↑ Dożywotnie pozbawienie wolności. Zabójca, jego zbrodnia i kara [online], Ksiegarnia.beck.pl [dostęp 2024-01-06] (pol.).
  12. ↑ Maria Ejchart – Ministerstwo Sprawiedliwości – Portal Gov.pl [online], Ministerstwo Sprawiedliwości [dostęp 2023-12-20] (pol.).
  13. ↑ Decyzją Premiera Minister Sprawiedliwości powołał czworo wiceministrów – Ministerstwo Sprawiedliwości – Portal Gov.pl [online], Ministerstwo Sprawiedliwości [dostęp 2023-12-13] (pol.).
  14. ↑ Barbara Świętorzecka [online], www.sejm-wielki.pl [dostęp 2024-01-24].
  15. 1 2 Niewygodne pytanie od telewizji. Wiceminister o „byłym mężu” [online], wydarzenia.interia.pl [dostęp 2024-01-18] (pol.).
  16. ↑ Sędzia Igor Tuleya laureatem XIII edycji nagrody im. Edwarda J. Wende. codozasady.pl, 2019-10-24. [dostęp 2024-05-25].
  17. ↑ Adam Górski, Maria Ejchart, Wrongful Convictions in Poland, „University of Cincinnati Law Review”, 80 (4), 8 września 2013, ISSN 0009-6881 [dostęp 2026-02-03].
  18. ↑ Maria Niełaczna, Wykonanie kary dożywotniego pozbawienia wolności. Gdzie jest sens i koniec? Prezentacja wyników badań przeprowadzonych w 2012 r. [online], ResearchGate [dostęp 2026-02-03] [zarchiwizowane z adresu 2024-01-16] (ang.).
  19. ↑ Maria Ejchart-Dubois, Monika Markowska, Pełnoletniość więzienna – strategie adaptacji do długoterminowej izolacji na podstawie analizy przypadków trzech kobiet najdłużej odbywających karę dożywotniego pozbawienia wolności w Polsce, „Archiwum Kryminologii” (XXXIX), 2017, s. 249–272, DOI: 10.7420/AK2017I [dostęp 2026-02-03].
  20. ↑ Polska Bibliografia Naukowa [online], pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2024-01-06].
  21. ↑ Dożywotnie pozbawienie wolności. Zabójca, jego zbrodnia i kara [online], Ksiegarnia.beck.pl [dostęp 2026-02-03].
  22. ↑ Maria Ejchart-Dubois, Maria Niełaczna, Aneta Wilkowska-Płóciennik, The Right to Hope for Lifers: An Analysis of Court Judgments and Practice in Poland [online], ResearchGate [dostęp 2026-02-03] [zarchiwizowane z adresu 2024-01-16] (ang.).
  23. ↑ Wyborcza.pl [online], wyborcza.pl [dostęp 2024-01-06].
  24. ↑ Dożywotni więźniowie. Najlepsi z najgorszych i źli stale (EBOOK) [online], WUW [dostęp 2024-01-06] (pol.).
  25. ↑ Barbara Błońska i inni, O wolność i prawo [online], profinfo.pl, 2022 [dostęp 2026-02-03].
  26. ↑ Maria Ejchart-Dubois: próby otwierania dyskusji o karze śmierci są tyleż anachroniczne, co niemoralne i niebezpieczne [OPINIA] [online], Onet Wiadomości, 5 stycznia 2023 [dostęp 2024-01-06] (pol.).