Przyszła na świat w Brześciu Kujawskim jako trzecia córka właścicieli młyna, Władysława i Pelagii z d. Pańka. Miała dwie starsze siostry Barbarę i Halinę. W 1940 rodzina została przesiedlona na teren Generalnego Gubernatorstwa, a następnie osiadła w Warszawie. Maria Turowska podjęła naukę w stołecznej szkole sióstr Goldman, gdzie do 1944 w ramach tajnych kompletów ukończyła drugą klasę gimnazjum i wstąpiła do Szarych Szeregów.
W 1952 ukończyła studia z zakresu chemii na Wydziale Matematyczno-PrzyrodnicznymUniwersytetu Łódzkiego, a następnie została asystentem w Katedrze Chemii Nieorganicznej łódzkiej uczelni. Jako studentka reprezentowała AZS Łódź w narciarstwie zjazdowym oraz siatkówce. W 1962 na podstawie rozprawy Pochodne akrydyny jako wskaźniki chemiluminescencyjne otrzymała tytuł doktora nauk chemicznych, a w 1972 na podstawie pracy Układy chemiczne generujące oscylacje elektrycznehabilitowała się w tej dziedzinie. W 1973 została powołana na stanowisko docenta (specjalność: chemia nieorganiczna), a w 1990 na stanowisko profesora Uniwersytetu Łódzkiego (specjalność: elektrochemia). W latach 1977–1980 pełniła funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Chemii Uniwersytetu Łódzkiego, a w latach 1987–1990 prodziekana Wydziału Matematyki Fizyki i Chemii tej uczelni. W latach 1977–1999 kierowała uczelnianymi badaniami z zakresu elektrochemii, a w latach 1990–1999 Zakładem Chemii Powierzchni Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 1983–1991 była członkinią prezydium zarządu głównego Polskiego Towarzystwa Chemicznego, a w latach 1991–2003 przewodniczącą prezydium łódzkiego oddziału stowarzyszenia. W latach 1953–1980 była członkinią Związku Nauczycielstwa Polskiego. Ponadto działała w Łódzkim Towarzystwie Naukowym, a od 1980 była członkinią NSZZ „Solidarność”.
W badaniach naukowych zajmowała się m.in. chemią analityczną. Prowadziła też badania elektrochemiczne. Jej badania wpłynęły na budowę oscylatora elektrochemicznego (patent PRL nr 64927 w roku 1969). Brała udział w pracach badawczych nad rozwijaniem nowych metod i technik pomiarowych z zakresu elektrochemii, a także pracowała w zespole zajmującym się konstrukcją elektrochemicznej aparatury pomiarowej. W 1999 przeszła na emeryturę.
Była autorką 46 artykułów opublikowanych w Polsce, Czechosłowacji, Wielkiej Brytanii, Indiach i w czasopismach rosyjskojęzycznych, 54 komunikatów na konferencjach oraz zjazdach naukowych, 10 opracowań dla przemysłu oraz wielu referatów naukowych.
Współpracowała naukowo z uniwersytetami w Lublinie i Poznaniu, Politechniką Warszawską, Politechniką Łódzką, a także z uczelniami zagranicznymi: Uniwersytetem w Koszycach, Uniwersytetem w Pawii (jako profesor wizytujący), Shenyang (jako profesor wizytujący), Sydney (Australia), Uniwersytetem Mendelejewa (Moskwa), Technical University of Athens (Grecja), University of Porto (Portugalia – współpraca bezpośrednia), Instytut MBS w Jerozolimie (jako profesor wizytujący). Była również członkiem Rady Naukowej Instytutu Technologii i Chemii Leków Akademii Medycznej w Łodzi.
W latach 1989, 1993 i 1998 napisała trzy podręczniki dydaktyczne pt. Laboratorium analizy ilościowej (Wydawnictwo UŁ).
Była promotorem 3 prac doktorskich, kierownikiem 78 prac magisterskich i 7 licencjackich oraz recenzentem 18 rozpraw doktorskich.
Jej ojciec Władysław Pawłowski zmarł w czerwcu 1944. Matka Pelagia zginęła podczas powstania pod gruzami jednego z warszawskich domów. Jej siostra Halina Pawłowska była sanitariuszką w oddziale AK na ul. Pięknej. Druga z sióstr, Barbara Pawłowska, po śmierci matki pod gruzami domu, została łączniczką. Obie przeżyły powstanie.
.jpg)
1.jpg)
porucznik
