| Imię i nazwisko |
Marius Karl Alfons Schneider |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
Marius Karl Alfons Schneider (ur. 1 lipca 1903 w Haguenau, zm. 10 lipca 1982 w Marquartstein) – niemiecki muzykolog.
Studiował filologię i muzykologię w Strasburgu i Paryżu, uczył się też gry na fortepianie u Alfreda Cortota. W 1930 roku na Uniwersytecie Berlińskim obronił napisaną pod kierunkiem Johannesa Wolfa dysertację doktorską Die Ars nova des XIV. Jahrhunderts in Frankreich und Italien. W latach 1932–1934 był zastępcą Ericha Moritza von Hornbostla w Phonogramm-Archiv w Berlinie, następnie od 1934 do 1945 roku był jego dyrektorem. W 1937 roku władze nazistowskie uniemożliwiły mu zrobienie habilitacji. Podczas II wojny światowej uczestniczył w kampanii afrykańskiej, po czym został w 1944 roku oddelegowany do zorganizowania Instituto Español de Musicologia w Barcelonie. W latach 1947–1955 był wykładowcą Uniwersytetu Barcelońskiego. W 1955 roku ostatecznie habilitował się na Uniwersytecie Kolońskim, następnie do 1968 roku był wykładowcą tej uczelni. W latach 1968–1970 wykładał na Uniwersytecie Amsterdamskim.
Zajmował się pionierskimi badaniami nad historią struktur muzycznych oraz ich kontekstem psychologicznym, społecznym i religijnym, podkreślał znaczenie i funkcję muzyki pierwotnej w kontekście magii, religii i filozofii. Uważał, że wielogłosowość instrumentalna rozwinęła się z pierwotnej wielogłosowości wokalnej.
(na podstawie materiałów źródłowych)