Marsz z Jarrow, znany również jako Krucjata z Jarrow – jeden z najbardziej pamiętnych przejawów protestów społecznych w historii Wielkiej Brytanii. Wydarzenie to miało miejsce w październiku 1936 roku i polegało na pieszej wędrówce z Jarrow w północno-wschodniej Anglia do stolicy, zorganizowanej w odpowiedzi na katastrofalne bezrobocie wywołane zamknięciem Stoczni Palmera nad rzeką Tyne.
Do marszu przystąpiło 200 mieszkańców Jarrow, których celem było zwrócenie uwagi opinii publicznej oraz władz na trudną sytuację lokalnej społeczności. Trasa marszu trwała 26 dni i zakończyła się 4 listopada złożeniem petycji w Parlamencie przez miejscową deputowaną Partii Pracy, Edith Wilkinson. W piśmie wzywała rząd do podjęcia działań przeciwko ubóstwu wywołanemu przez masowe bezrobocie.
Premier Stanley Baldwin odmówił przyjęcia uczestników marszu, choć część delegacji miała później możliwość spotkania się z ministrem pracy. Pomimo szerokiego poparcia społecznego, rząd nie udzielił obiecanej pomocy, a marsz stał się symbolem społecznej determinacji i braku reakcji władz na kryzys gospodarczy w regionie.