 Portret autorstwa Alberta Weisgerbera z 1909 | |
| Data i miejsce urodzenia |
4 listopada 1865 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
30 listopada 1944 |
| Zawód, zajęcie | |
Max Halbe (ur. 4 listopada 1865 w Güttland, zm. 30 listopada 1944 w Neuötting) – niemiecki dramaturg, główny przedstawiciel naturalizmu. Dzisiaj twórczość Halbego jest niemal zapomniana, a teatry niezwykle rzadko sięgają po jego sztuki. Honorowy obywatel Gdańska i Malborka.
Halbe urodził się w posiadłości rodzinnej Güttland, w powiecie gdańskim, gdzie spędził dzieciństwo. Po ukończeniu nauki w Gimnazjum Miejskim w Gdańsku, w roku 1883 zaczął studiować prawo w Heidelbergu, a pracę doktorską obronił na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium w 1888.
Wkrótce potem przeniósł się do Berlina, gdzie opublikował swą pierwszą, entuzjastycznie przyjętą sztukę Jugend („Młodość”), którą porównywano z głośnym dramatem Gerharta Hauptmanna Die Weber („Tkacze”), w tym czasie najchętniej wystawianą sztuką teatralną w Niemczech. W roku 1895 Halbe wrócił do Monachium i otworzył „Intime Theater für dramatische Experimente” (Intymny Teatr Eksperymentów Dramaturgicznych). Był również współzałożycielem teatru „Münchner Volksbühne” (Scena Monachijska). Był liczącym się członkiem monachijskiego stowarzyszenia artystycznego, jak również przyjacielem Franka Wedekinda.
W latach 1933 i 1935 opublikowane zostały jego prace autobiograficzne Scholle und Schicksal („Gleba i przeznaczenie”) i Jahrhundertwende („Punkt zwrotny stulecia”).
Jego nazwisko figurowało na Gottbegnadeten-Liste (Lista obdarzonych łaską Bożą w III Rzeszy).
Halbe zmarł w wieku 79 lat, w swej posiadłości Neuötting w Bawarii.
