Max Hegele

Max Hegele
Maximilian Hegele
Data i miejsce urodzenia

25 maja 1873
Wiedeń

Data i miejsce śmierci

12 marca 1945
Wiedeń

Narodowość

austriacka

Alma Mater

Akademia Sztuk Pięknych w Wiedniu (1896)

Uczelnia

Państwowa Szkoła Handlowa w Wiedniu (1908-1937)

Wpływy

Jeden z twórców modernizmu w architekturze, przedstawiciel secesji wiedeńskiej

Praca
Budynki

Kompleks budynków na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu (1906-1911)
Schody Fillgrader Wiedeń(1905-1907)
Kościół parafialny św. Trójcy, Pressbaum (1906-1908)
kaplica Marchdammkapelle, Markthof (1906)
kaplica Hadersdorf-Weidlingauer Friedhof, Wiedeń (1908-1909)
budynki szkolne w Berndorf (1908)
Most Flözersteig, Wiedeń (1909)
budynek Kasy Oszczędności Pressbaum (1911)
Most Aspern Wiedeń (1913-1919)
budynek zarządu dolnoaustriackiego funduszu ubezpieczeniowego w St. Pölten (1925-1926)
ratusz w Golling an der Erlauf, Dolna Austria (1926)

Max Hegele, właśc. Maximilian Hegele (ur. 25 maja 1873 w Wiedniu, zm. 12 marca 1945 tamże) – austriacki architekt secesyjny i modernistyczny

Życiorys

Ukończył klasę inżynierii budowlanej średniej Państwowej Szkoły Handlowej w Wiedniu, gdzie w 1893 uzyskał maturę. Następnie studiował architekturę pod kierunkiem Viktora Luntza w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu (1893-1896). Jako wyróżniający się student otrzymał stypendium państwowe i w latach 1896–1897 odbył objazd studyjny po Włoszech.

Po powrocie do Wiednia pracował w kilku różnych pracowniach architektonicznych, m.in. Franza von Neumannsa i braci Antona i Josefa Drexlera. W latach 1900–1905 członek Secesji Wiedeńskiej. Usamodzielnił się i założył własną pracownię w 1899 po wygraniu konkursu ogłoszonego przez władze Wiednia na dokończenie budowy Cmentarza Centralnego. Projekt ten obejmował budowę bramy głównej, dwóch sal pogrzebowych i kościoła cmentarnego św. Karola Boromeusza wraz z Nowymi Arkadami. Projekt ten stał się jego dziełem życia. Kościół jest obecnie często określany jako najważniejszy obok dzieła Otto Wagnera kościoła Steinhof secesyjny kościół” w Wiedniu. Max Hegele udatnie połączył w nim barokowy owalny plan budynku oraz potężnej kopuły (nawiązującej do Karlskirche w Wiedniu, a tym samym do bazyliki św. Piotra w Rzymie) z modernistyczną koncepcją elewacji i wnętrz. Nawiązanie przez niego do szeregu elementów architektonicznych charakterystycznych dla Otto Wagnera powoduje, że wielu z późniejszych historyków sztuki niesłusznie uważało go za ucznia tego ostatniego.

Brama Główna na Cmentarz Centralny w Wiedniu

Oprócz niego zrealizował także inne znaczące dzieła architektoniczne m.in. budowę kościoła parafialnego w Pressbaum, licznych kaplic, budynków szkolnych, dwa mosty, a także wiele budynków mieszkalnych w Wiedniu. Podczas pierwszej wojny światowej kierował budową kompleksu cesarskiej Akademii Wojskowej. Po jej zakończeniu realizował głównie prace na terenie Dolnej Austrii. Najważniejszym obiektem który wówczas zrealizował był budynek zarządu dolnoaustriackiego funduszu ubezpieczeniowego (Niederösterreichischen Gebietskrankenkasse) w St. Pölten (1925-1926).

W latach 1908–1937 niezależnie od prowadzonej przez siebie pracowni architektonicznej był profesorem inżynierii budowlanej w Wiedeńskiej Państwowej Szkole Handlowej (Staatsgewerbeschule). Należał do Towarzystwa Architektów Austriackich (1906-1912), a potem do Austriackiego Stowarzyszenia Inżynierów i Architektów (1912-1938). Był także od 1908 członkiem Austriackiego Towarzystwa Sztuki Chrześcijańskiej. Ostatnie lata życia mieszkał w Hadersdorf-Weidlingau (obecnie 14 dzielnica Wiednia), gdzie został pochowany w grobie honorowym na cmentarzu w Hadersdorf-Weidlingau (sektor 1 L, grób 18), na którym na początku swojej kariery zbudował kaplicę cmentarną. W 1969 roku Max-Hegele-Weg w Wiedniu Meidling (12. dzielnica) został nazwany jego imieniem.

Główne dzieła

Cmentarz Centralny w Wiedniu. Kościół św. Karola Boromeusza z Nowymi Arkadami od strony zachodniej
Cmentarz Centralny w Wiedniu. Kościół św. Karola Boromeusza z Nowymi Arkadami od strony zachodniej

Rodzina i życie prywatne

Urodził się w rodzinie rzemieślniczej, jego ojcem był złotnik Karl jego matką Maria z Haigmaierów. Ożenił się w 1908 z Wilhelminą ze Stelzerów.

Przypisy

  1. 1 2 3 Hegele Maximilian. Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950, Band 2, Wien 1959, S. 237. ÖBL – wersja elektroniczna.
  2. 1 2 3 4 Max Hegele w: Architektenlexikon Wien 1770 – 1945, online [1.01.2020].
  3. 1 2 3 Herbert Richter: Architekt Max Hegele, ein Vertreter des Jugendstils aus Hadersdorf-Weidlingau. w: „Penzinger Museums Blätter”, t. 66, Wien 2009, S. 4–21.
  4. ↑ Friedrich Achleitner: Österreichische Architektur im 20. Jahrhundert. Ein Führer in vier Bänden, Band III / 1, Residenz-Verlag, Salzburg und Wien 1990, ISBN 3-7017-0635-2, S. 291 f.
  5. ↑ Andreas Lehne, Jugendstil in Wien, Wien 1989.

Bibliografia