Max Odoy

Max Odoy
Data i miejsce urodzenia

26 czerwca 1886
Huta Laura

Data i miejsce śmierci

8 stycznia 1976
Limeshain

Narodowość

niemiecka

Alma Mater

Państwowa Akademia Sztuki i Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu

Dziedzina sztuki

malarstwo, grafika, ilustracja

Epoka

ekspresjonizm, Nowa Rzeczowość

Max Odoy (ur. 26 czerwca 1886 w Hucie Laura, zm. 8 stycznia 1976 w Limeshain) – niemiecki malarz, grafik i ilustrator książek.

Życiorys

Urodził się 26 czerwca 1886 roku w Hucie Laura (późniejsza część Siemianowic Śląskich). Studiował w Królewskiej Szkole Sztuki i Rzemiosła (od 1911 roku Państwowa Akademia Sztuki i Rzemiosła Artystycznego) we Wrocławiu u Arnolda Buscha i Eduarda Kaempffera(inne języki). Pracował jako nauczyciel rysunku.

W 1908 roku zorganizował w Katowicach pierwszą indywidualną wystawę swoich prac impresjonistycznych i studiów. Od początku lat 20. XX wieku eksperymentował na pograniczu ekspresjonizmu i Nowej Rzeczowości. Malował pejzaże i portrety, a także ilustracje do książek, w tym do dzieł Paula Kellera i Hermanna Stehra. Jego dzieła były bądź są prezentowane m.in. w: Muzeum w Gliwicach, Haus Schlesien(inne języki) w Königswinter czy Muzeum Śląskim w Görlitz.

Był współzałożycielem Towarzystwa Sztuk Pięknych na Górnym Śląsku i członkiem Grupy 1922(inne języki).

Zmarł 8 stycznia 1976 roku w Limeshain.

Przypisy

  1. 1 2 Al von Ruff; ISFDB team: Summary Bibliography: Max Odoy. www.isfdb.org. [dostęp 2025-01-26]. (ang.).
  2. 1 2 Max Odoy. www.hellenicaworld.com. [dostęp 2025-01-26]. (niem.).
  3. 1 2 3 WINTERTRÄUME. Heimatimpressionen schlesischer Künstler, „Brief aus dem Haus Schlesien” (3), Königswinter: Haus Schlesien – Deutsches Kultur- und Bildungszentrum, 2019, s. 3 [dostęp 2025-01-26] (niem.).
  4. ↑ Rzewiczok 2006 ↓, s. 44.
  5. 1 2 Schlesisches Museum zu Görlitz: Max Odoys (1886–1976) magisches Stillleben. www.schlesisches-museum.de, 2023-08-18. [dostęp 2025-01-26]. (niem.).
  6. ↑ Muzeum w Gliwicach: Zbiory - grafika. muzeum.gliwice.pl. [dostęp 2025-01-26]. (pol.).
  7. ↑ Nowak 1991 ↓, s. 210.

Bibliografia