Meducha

Meducha
Медуха
Ilustracja
Ruiny kościoła MB Różańcowej w Medusze
Państwo

 Ukraina

Obwód

 iwanofrankiwski

Rejon

iwanofrankiwski

Powierzchnia

17,23 km²

Populacja

 

• liczba ludności

442

• gęstość

25,7 os./km²

Nr kierunkowy

03431

Kod pocztowy

77145

Położenie na mapie hromady Dubowce
Mapa konturowa hromady Dubowce, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Meducha”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej znajduje się punkt z opisem „Meducha”
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa konturowa obwodu iwanofrankiwskiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Meducha”
Położenie na mapie rejonu iwanofrankiwskiego
Mapa konturowa rejonu iwanofrankiwskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Meducha”
Ziemia49°08′56″N 24°48′36″E/49,148889 24,810000
Multimedia w Wikimedia Commons

Meducha (ukr. Медуха) – wieś na Ukrainie, w rejonie iwanofrankiwskim (do 2020 roku w rejonie halickim) obwodu iwanofrankiwskiego, nad Gniłą Lipą. Wieś liczy 442 mieszkańców. Przez miejscowość przebiega droga terytorialna T0903.

Historia

Pierwsze wzmianki o Medusze pochodzą z XV w.. W II Rzeczypospolitej miejscowość początkowa była siedzibą gminy jednostkowej Meducha w powiecie stanisławowskim województwa stanisławowskiego. Od 1 sierpnia 1934 r. weszła w skład nowo utworzonej gminy zbiorowej gminy Delejów.

W 1931 r. liczyła 354 zagród i 1756 mieszkańców, z których ponad 1200 było Polakami. Miały tutaj miejsce zbrodnie nacjonalistów ukraińskich na polskiej ludności cywilnej w okresie II wojny światowej. W 1944 r. w czasie trzech napadów członkowie OUN - UPA zamordowali 58 Polaków. Większość ludności polskiej (około 1300 osób) udało się ocalić dzięki akcji miejscowego proboszcza, Piotra Zawory, który zorganizował specjalny transport wiernych do jego rodzinnej wsi, Wysokiej k. Łańcuta.

Urodzeni w Medusze

We wsi urodził się Dmytro Witowski – ukraiński polityk, dowódca UHA, państwowy sekretarz spraw wojskowych Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej (ZURL), kapitan Ukraińskich Strzelców Siczowych (USS).

Zabytki

Kościół w Medusze

W 1464 część wsi została nabyta przez arcybiskupa Grzegorza z Sanoka – metropolitę lwowskiego. W późniejszych latach arcybiskupi nabyli pozostałą część wsi, która pozostawała w ich rękach aż do XX w. Początkowo Meducha należała do parafii w Konkolnikach. W 1794 pojawiły się plany utworzenia tu samodzielnej parafii, lecz dopiero w 1918 powstała samodzielna ekspozytura parafialna, a w 1925 samodzielna parafia w ramach dekanatu konkolnickiego. Pierwsza parafia w Medusze została ufundowana przez miejscową szlachtę zagrodową, a swoje święcenia otrzymała w roku 1870. Dzięki pomocy arcybiskupa Józefa Bilczewskiego oraz zaangażowaniu parafian, w latach 1912 – 1913 wybudowano nowy kościół. Część malowideł zdobiących nową świątynię dotrwała do dziś. Kościół rzymskokatolicki w Medusze został zamknięty w 1945 (po wyjeździe ks. Piotra Zawory) i w okresie ZSRR pełnił rolę magazynu. Obecnie znajduje się w stanie ruiny.

Przypisy

  1. 1 2 Kościół parafialny pw. Matki Bożej Różańcowej w Medusze. Blog Fundacji Pomoc Polakom na Podolu, Wołyniu, Pokuciu i Bukowinie, 16 kwietnia 2012. [dostęp 2017-06-11].
  2. ↑ Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 lipca 1934 r. o podziale powiatu stanisławowskiego w województwie stanisławowskiem na gminy wiejskie. (Dz. U. z 1934 r. Nr 64, poz. 564 (ISAP))
  3. ↑ Henryk Komański, Szczepan Siekierka, Eugeniusz Różański, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w Województwie Stanisławowskim 1939–1946, Wrocław: ALTA 2, 2008, s. 700-702, ISBN 978-83-85865-13-1, OCLC 261139661.
  4. ↑ Wysoka k. Łańcuta : studia, szkice i materiały z dziejów parafii i miejscowości / pod redakcją Adama Szala i Sławomira Zycha. Wysoka, Przemyśl, Wydawnictwo Archidiecezji Przemyskiej, 2014
  5. ↑ Kościół parafialny pw. Matki Bożej Różańcowej w Medusze

Bibliografia

Linki zewnętrzne