Micrurus multiscutatus

Micrurus multiscutatus
Rendahl & Vestergren, 1940
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

zauropsydy

Podgromada

diapsydy

Rząd

łuskonośne

Podrząd

węże

Rodzina

zdradnicowate

Rodzaj

Micrurus

Gatunek

Micrurus multiscutatus

Kategoria zagrożenia (CKGZ)

Zasięg występowania
Mapa występowania

Micrurus multiscutatus – gatunek jadowitego węża z rodziny zdradnicowatych (Elapidae). Jeden z grupy węży koralowych. Występuje po pacyficznej stronie Kordyliery Zachodniej w Kolumbii i Ekwadorze. Prowadzi dzienny i nocny, naziemny, częściowo podziemny tryb życia. Jest to gatunek słabo poznany.

Systematyka

Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisali w 1940 roku szwedzcy przyrodnicy Hialmar Rendahl(inne języki) i Greta Vestergren na łamach „Arkiv för Zoologii”. Autorzy nadali wężowi nazwę Micrurus multiscutatus. Holotyp NHR 3131A to okaz samicy o długości 842 mm odłowiony w 1937 roku przez K. von Sneiderna; jako miejsce typowe autorzy podali El Tambo, Cauca w Kolumbii (2°27′N 76°48′W/2,450000 -76,800000, na wysokości 1745 m n.p.m.). Nie wyróżnia się podgatunków.

Etymologia

  • Micrurus: gr. μικρος mikros „mały”; κερκος kerkos „ogon”.
  • multiscutatus – łac. multi „wielo” i łac. -scutum „łuska, zbroja”.

Morfologia

Jest to małej wielkości wąż o krótkiej głowie czarnej od strony pyska i pomarańczowo-czerwonej w dalszej jej części. Głowa jest tylko niewiele szersza od szyi, o małych oczach. Tułów pokrywają naprzemiennie czarne i pomarańczowo-czerwone (czasami żółte) pierścienie w liczbie od 59 do 68 na tułowiu i 3 do 4 na krótkim ogonie. Czarne pierścienie są nieco szersze od czerwonych.

Wymiary:

Samiec Samica
Długość całkowita (mm) 230 842
Długość SVL (mm) 217 800
Długość TL (mm) 13 42

Występowanie

Micrurus multiscutatus występuje po pacyficznej stronie Kordyliery Zachodniej w Kolumbii (w departamencie Cauca) i Ekwadorze (w prowincji Esmeraldas). Żyje na wysokościach około 334–1136 m n.p.m.

Ekologia i zachowanie

Gatunek prowadzi dzienny i nocny, naziemny, częściowo podziemny tryb życia. Występuje głównie w pierwotnych lasach deszczowych. W Parku Narodowym Munchique obserwowano go także na pastwiskach i w sąsiedztwie zabudowań. Niewiele wiadomo o diecie tego gatunku. Stwierdzono tylko nieliczne przypadki polowania na płazy beznogie. Ich jad jest neurotoksyczny i prawdopodobnie śmiertelny dla ludzi, ale nie istnieją żadne opublikowane zapisy dotyczące zatrucia.

Status

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Micrurus multiscutatus jest klasyfikowany jako gatunek bliski zagrożenia (NT, ang. Near Threatened). Liczebność populacji ani jej trend nie są znane; w Ekwadorze gatunek ten jest skrajnie rzadki.

Uwagi

  1. ↑ NHR – Naturhistoriska riksmuseet, wcześniej oznaczane też jako NHR, NHRM, NHRS, NRMS, NRS, SMNH, SMS, Sztokholm.
  2. ↑ SVL – ang. Snout–vent length – odległość od przodu głowy do odbytu.
  3. ↑ TL – ang. Tail length – długość ogona od odbytu do końca ogona.

Przypisy

  1. ↑ Micrurus multiscutatus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 1 2 Micrurus multiscutatus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2025-02-18] (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 J. Vieira, Cauca Coralsnake (Micrurus multiscutatus), [w:] Reptiles of Ecuador: Life in the middle of the world. (red. Arteaga A, Bustamante L, Vieira J), 2021, DOI: 10.47051/NRVR4173 (ang.).
  4. ↑ H. Rendahl, G. Vestergren, Notes on Colombian snakes, „Arkiv för Zoologi”, 33A, 1940, s. 1–16.
  5. 1 2 Van Wallach, Kenneth L. Williams, Jeff Boundy: Snakes of the World: A Catalogue of Living and Extinct Species. Boca Raton: Taylor and Francis, CRC Press, 2014, s. 450. ISBN 978-1-4822-0848-1. (ang.).
  6. 1 2 3 4 P. Uetz & J. Hallermann, Micrurus multiscutatus RENDAHL & VESTERGREN, 1940, [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2025-02-18] (ang.).
  7. ↑ Jaeger 1944 ↓, s. 136.
  8. ↑ Jaeger 1944 ↓, s. 45.
  9. 1 2 3 4 5 A. Rodríguez-Guerra, Micrurus multiscutatus, [w:] Reptiles del Ecuador. Version 2022.0. (red. Torres-Carvajal, O., Pazmiño-Otamendi, G., Ayala-Varela, F. y Salazar-Valenzuela, D), Quito: Museo de Zoología, Pontificia Universidad Católica del Ecuador, 2020 (hiszp.).
  10. Mark Henry Sabaj, Codes for Natural History Collections in Ichthyology and Herpetology, „Copeia”, 108 (3), 2020, s. 593–669, DOI: 10.1643/ASIHCODONS2020 (ang.).

Bibliografia