Przód samochodu | |
| Inne nazwy |
Austin Mini Moke |
|---|---|
| Producent | |
| Projektant | |
| Okres produkcji |
1964–1993 |
| Miejsce produkcji |
|
| Następca | |
| Dane techniczne | |
| Segment | |
| Typy nadwozia |
otwarte |
| Silniki |
0.85 l R4 |
| Skrzynia biegów |
4-biegowa manualna |
| Napęd | |
| Długość |
3048 mm |
| Szerokość |
1308 mm |
| Wysokość |
1422 mm |
| Rozstaw osi |
2029 mm |
| Masa własna |
400 - 500 kg |
| Liczba miejsc |
2/4 |
| Dane dodatkowe | |
| Pokrewne | |
| Konkurencja |
Renault Rodeo |

Mini Moke – samochód osobowy typu buggy, produkowany w latach 1960–1993.
Samochód został opracowany przez Aleca Issigonisa i Johna Shepparda. Celem ich wspólnego projektu było stworzenie prostego samochodu o przeznaczeniu wojskowym, który mógłby zagrozić pozycji Land Rovera. Jednym z głównym założeń ich koncepcji było stworzenie auta z dużym udziałem podzespołów popularnego samochodu osobowego Mini. Brytyjskie wojsko nie było jednak zainteresowane projektem BMC. Koncern zdecydował się jednak na wdrążenie samochodu do seryjnej produkcji w roli rekreacyjnego buggy. Auto zadebiutowało w 1964 roku. Auto oferowano wyłącznie z silnikiem 0.85 l i z 4-biegową skrzynią manualną. Nabywcy początkowo musieli samodzielnie skompletować wnętrze samochodu. W 1967 roku auto przeszło lifting w ramach, którego wzbogacono wyposażenie pojazdu, a także zmieniono dostępne wersje kolorystyczne.
W 1966 rozpoczęto produkcję Mini Moke'a w Australii pod nazwą Morris Mini Moke, ale pod naciskiem władz brytyjskiego koncernu, w 1973 roku nazwę zmieniono na Leyland Moke. W międzyczasie, w 1968 roku auto zostało wycofane z produkcji w Wielkiej Brytanii. W ramach modyfikacji na rynek australijski, zmieniono koła samochodu na 13-calowe, rezygnując przy tym z kół z Mini, a do oferty wprowadzono benzynowe silnik o pojemności 1.0 l i 1.1 l. Po zmianie nazwy w sprzedaży pojawił się też silnik 1.3 l, choć ten początkowo był dostępny tylko w ramach edycji limitowanych. W 1975 roku w ofercie pojawiła się wersja pickup.
Pod koniec lat 70. XX w. władze koncernu British Leyland, podjęły decyzje o przeniesieniu produkcji auta do Portugalii. Wytwarzanie samochodu rozpoczęło się tam w 1980 roku w fabryce Setúbal IMA. W 1981 roku produkcja auta dobiegła końca w Australii. W 1984 roku ponownie zmieniono miejsce produkcji samochodu, tym razem decydując się na fabrykę w Vendas Novas. Jednocześnie auto otrzymało komponenty z unowocześnionej wersji Mini, w tym 12 calowe felgi oraz nowe światła i wnętrze. W 1990 roku prawa do produkcji auta wykupiła włoska firma Cagiva, która kontynouwała produkcję pojazdu w dotychczasowej fabryce. Wytwarzanie modelu dobiegło końca w 1993 roku. Włoskie przedsiębiorstwo bezskutecznie starało się wznowić produkcję auta w kolejnych latach. Ostatecznie prawa do pojazdu trafiły w ręce chińskiego koncernu Chery, który przedstawił unowocześnioną wersję Mini Moke'a w 2013 roku.