Minnesingerzy lub minnesängerzy – średniowieczni niemieckojęzyczni arystokratyczni poeci liryczni i muzycy XII-XIV w. Piewcy miłości i piękna, którzy wykonywali sami swe ballady i pieśni, tworzone pod wpływem francuskich trubadurów. Prowadzili wędrowny tryb życia.
Do najbardziej znanych minnesingerów należeli: Walther von der Vogelweide, Tannhäuser, Wolfram von Eschenbach, Herman Munch, Heinrich von Meißen zw. Frauenlob, Heinrich von Pressela (identyfikowany z Henrykiem Probusem).
Ich pieśni zwane minnesang nawiązywały do francuskich ballad. Z minnesingerów wywodzili się późniejsi meistersingerzy.
Minnesang rozwijał się również na Śląsku i ziemiach czeskich. Jak podaje Piotr Gierowski, król Czech i Polski Wacław II był nie tylko opiekunem minnesingerów, ale też jednym z nich. Prawdopodobnie minnesingerem był też książę wrocławski i krakowski Henryk IV Probus.
Wiersze minnesingerów w przekładzie na polski zawiera antologia: Minnesang. Niemiecka średniowieczna pieśń miłosna, przeł. i opr. Andrzej Lam (1997).
