Musica ficta

„Le dur travail” (1544)

Chanson Adriana Willaerta z alteracjami, jako przykład musica ficta

Problem z odtwarzaniem tego pliku? Zobacz strony pomocy.

Musica ficta, musica falsa – terminy używane przez teoretyków muzyki z końca średniowiecza i renesansu dla określenia muzyki (opartej wówczas na heksachordzie), w której występowała chromatyka. Dźwięki chromatyczne nazywano toni ficti lub toni falsi (dźwięki sztuczne, fałszywe). Współcześnie termin musica ficta bywa stosowany na określenie alteracji, które są wtrącone do wykonania, a nie ma ich w partyturze.

Przypisy

Bibliografia

• MargaretM. Bent MargaretM., AlexanderA. Silbiger AlexanderA., Musica ficta, [w:] Grove Music Online, Oxford University Press, 2001, DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.19406 [dostęp 2024-12-22]  (ang.). typ?
• Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-13410-0.
• Janusz Ekiert: Bliżej muzyki: encyklopedia. Warszawa: Muza SA, 2006. ISBN 978-83-7200-087-3.
• Mała encyklopedia muzyki. Stefan Śledziński (red.). Warszawa: PWN, 1981. ISBN 83-01-00958-6.