 Widok na krater wulkanu ze szczytu wulkanu Goriełyj (2020) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Kraj | |
| Położenie | |
| Pasmo | |
| Wysokość |
2322 m n.p.m. |
| Dane wulkanu | |
| Rok erupcji |
2000 |
| Typ wulkanu | |
| Aktywność | |
Położenie na mapie Kraju Kamczackiego  | |
Położenie na mapie Rosji  | |
 52°27′11″N 158°11′42″E/52,453056 158,195000 | |
Mutnowskij (ros. Мутновский), także Mutnowskaja Sopka (ros. Мутно́вская сопка) – wulkan złożony na półwyspie Kamczatka w Rosji.
Masyw wulkaniczny w południowej części półwyspu Kamczatka w Rosji, ok. 75–80 km na południe od Pietropawłowska Kamczackiego.
Złożony z czterech stratowulkanów o budowie bazaltowej. Najstarsze partie pochodzą z pliocenu, a najmłodszy wulkan Mutnowskij IV zaczął formować się we wczesnym holocenie. Osiąga maksymalną wysokość 2322 m n.p.m.
Na szczycie liczne kratery. Po stronie zachodniej dwa częściowo zachodzące na siebie kratery o średnicy 1,5–2 km i głębokości od 300 do 600 m, wypełnione lodem i firnem. Karter północny przecina rzeka Wulkannaja, która tworzy 80-metrowy wodospad spadając do wąskiego wąwozu o stromych ścianach. Niewielkie jezioro z ciepłą wodą (o średnicy 200–300 m) wypełniające południowo-zachodni krater ostygło na początku lat 60. XX w., a krater wypełnił lodowiec. Po erupcji w roku 2000 lód uległ stopieniu, tworząc jezioro o średnicy 200 m, które zanikło w okresie dwóch lat od wybuchu. W 2009 roku do jednego z aktywnych kraterów po raz pierwszy w historii wskoczył ubrany w specjalny kombinezon sportowiec – Walerij Rozow (1964–2017).
Masyw leży w obrębie rezerwatu przyrody „Jużno-Kamczatskij” i parku przyrody „Wulkany Kamczatki” (do 2010 roku na terenie parku przyrody „Jużno-Kamczatskij”) – a od 1996 roku znajduje się na obszarze wpisanym na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO pod nazwą „Wulkany Kamczatki”.
Jeden z najbardziej aktywnych wulkanów południowej Kamczatki. Charakteryzuje się erupcjami eksplozywnymi, lawa płynęła jedynie podczas wybuchu w 1904 roku. Wulkan wybuchał przynajmniej 16 razy, a najpotężniejsza erupcja z miała miejsce w 1848 roku. Kolejne wybuchy odnotowano w latach 1852–1854, 1916–1917, 1927–1928 i 1938–1939. Współczesna aktywność wulkaniczna koncentruje się w północnej części wulkanu. W okresach spoczynku notowana jest tam potężna aktywność fumarolowa, przy czym temperatury fumaroli sięgają 300°C.
Na przełomie 1960 i 1961 roku doszło do słabej erupcji freatycznej. Ostatnia odnotowana erupcja miała miejsce w 2000 roku. W wyniku wybuchu powstała chmura na wysokość 2,5 km oraz strumień gorącego błota, które osadziło się w kraterze północno-wschodnim.
