NGC 4051 (Liverpool Telescope) | |
| Odkrywca | |
|---|---|
| Data odkrycia |
6 lutego 1788 |
| Dane obserwacyjne (J2000) | |
| Gwiazdozbiór | |
| Typ |
spiralna z poprzeczką (SBbc) |
| Rektascensja |
12h 03m 09,6s |
| Deklinacja |
+44° 31′ 55″ |
| Przesunięcie ku czerwieni |
0,002336 |
| Jasność obserwowana |
10,0m |
| Rozmiary kątowe |
5,2' × 3,9' |
| Alternatywne oznaczenia | |
| UGC 7030, MCG 8-22-59, ZWG 243.38, IRAS12005+4448, PGC 38068 | |
NGC 4051 (również PGC 38068 lub UGC 7030) – galaktyka spiralna z poprzeczką (SBbc), znajdująca się w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy. Odkrył ją William Herschel 6 lutego 1788 roku.

Jedna z najczęściej badanych galaktyk. Jest jasną galaktyką spiralną o przesunięciu ku czerwieni 0,002336, z aktywnym jądrem, klasyfikowaną jako galaktyka Seyferta typu 1,5 lub typu 1 z wąskimi liniami emisyjnymi.
Zawarta w katalogu Dreyera, uwzględniona w próbce galaktyk badanych przez Edwina Hubble’a w pracy z 1926 roku, w której zaobserwował on jako pierwszy ekspansję Wszechświata i wyznaczył tempo tej ekspansji. W 1943 roku znalazła się w próbce kilku galaktyk o wyjątkowo jasnych jądrach i silnych liniach emisyjnych zebranych i analizowanych przez Carla Seyferta, a emisja rentgenowska została zarejestrowana po raz pierwszy przez satelitę Einstein.
Jądro galaktyki zawiera supermasywną czarną dziurę o masie około 1,9 miliona mas Słońca.
W galaktyce tej zaobserwowano supernowe SN 1983I, SN 2003ie i SN 2010br.