Nasta Niakrasava (2022) | |
| Pseudonim |
Apostazja Nahajkowiczówna |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
3 lutego 1988 |
| Instrumenty | |
| Gatunki |
Folk, Muzyka ludowa, Punk, Vocal Jazz |
| Zawód | |
| Powiązania | |
| Zespoły | |
| ONZ, R.U.T.A., FolkRoll & Nasta Niakrasava, Kviecień, Poniemnie | |
| Strona internetowa | |
Nasta Niakrasava (biał.: Наста Някрасава, pol.: Nasta Niakrasava, pełne imię: Anastasiya Niakrasava) (ur. 3 lutego 1988 w Saran) – pieśniarka, etnomuzykolożka, pedagożka, działaczka na rzecz wielokulturowości i integracji poprzez wspólne śpiewanie. Białorusinka urodzona w Kazachstanie i zamieszkała w Polsce.
Nasta Niakrasava urodziła się w 1988 roku w miasteczku Saran, w obwodzie karagandyjskim, w Kazachstanie, a w 1992 roku wraz z rodziną przeprowadziła się do Białorusi, ojczyzny swojego dziadka – zesłańca syberyjskiego.
Od najmłodszych lat interesowała śpiewem i muzyką. Ukończyła szkołę muzyczną w klasie cymbałów, a następnie z wyróżnieniem – Miński College Muzyczny im. Michaiła Glinki (kierunek: Dyrygentura chóralna, klasa Alaksandra Raszczynskaha). Wyższe wykształcenie otrzymała w Białoruskim Państwowym Uniwersytecie Pedagogicznym im. Maksima Tanka (kierunek: Historia sztuki. Folklor) oraz Instytucie Muzykologii na Uniwersytecie Warszawskim (studia licencjackie i studia magisterskie). Jej praca magisterska poświęcona tradycjom muzycznym mniejszości polskiej w rejonie grodzieńskim (promotor: prof. Piotr Dahlig) została wyróżniona w konkursie im. Zofii Lissy.
W 2016 r. ukończyła kursy międzynarodowej szkoły letniej Bachelor’s field of study Liberal Arts and Humanities: Contemporary Issues in Ethnomusicology oraz (Ethnomusicological) Method from the Ground Up – Methodology as Construct, prowadzone przez prof. Adelaidę Reyes na Uniwersytecie im. Karola w Pradze.
Odbyła praktyki zawodowe w Archiwum Fonograficznym IS PAN oraz Gabinecie Zbiorów Muzycznych BUW.
W latach 2016-2022 Anastasiya Niakrasava była słuchaczką studiów doktoranckich na Uniwersytecie Warszawskim.
Od 2009 roku mieszka i pracuje na stałe w Polsce. Mówi i śpiewa po białorusku, polsku, rosyjsku i angielsku.

Już od 1998 roku Nasta brała udział w wielu konkursach muzycznych, zdobywając liczne nagrody. W 2008 roku ukazał się jej pierwszy album nagrany z zespołem NHS. W 2007 roku wspólnie z Pavłem Ryžkovym i innymi absolwentami College’u muzycznego im. Glinki w Mińsku, założyła folkowy zespół FolkRoll & Nasta Niakrasava, wykonujący aranżacje ludowych pieśni białoruskich w składzie skrzypce, altówka, gitara, klarnet, kontrabas i wokal. Jako pierwszy białoruski zespół wygrali Grand-Prix i Nagrodę im. Czesława Niemena na Festiwalu „Nowa Tradycja” (2009).
Rok później nagrali płytę „VIR” (producent: Marcin Pospieszalski, wydawca: Polskie Radio SA) i kontynuowali występy w kraju i za granicą aż do 2012 roku. W tym samym czasie na Uniwersytecie im. Tanka założyła zespół pieśni tradycyjnych Kviecień, który działał jeszcze przez rok po jej wyjeździe do Polski. W 2010 roku Nasta kontynuowała karierę w Polsce, zostając front-womanką punk-folkowego zespołu R.U.T.A. (pseudonim: Apostazja Nahajkowiczówna), który interpretował skargi-pieśni chłopów pańszczyźnianych z Polski, Wielkiego Księstwa Litewskiego i Galicji, nadając ludowym pieśniom wyraz buntu także wobec dyktatur współczesnego świata.
W 2016 roku rozpoczęła współpracę z polskim bardem Jackiem Kleyffem występując w składzie ONZ, a od 2019-2022 grając z Jackiem w duecie. W 2020 roku, podczas intensywnych protestów w Mińsku po wyborach prezydenckich w Białorusi, nagrała wspólnie z Jackiem Kleyffem białoruską wersję polskiej pieśni rewolucyjnej Mury (hymn niezależnego związku zawodowego „Solidarność” oparty na katalońskiej pieśni "L'Estaca" Lluísa Llacha). Pieśń ta w przekładzie. Andreja Chadanoviča stała się jednym z symboli białoruskiej rewolucji godności 2020.
Nasta Niakrasava występuje także z solowym projektem a cappella „Moc głosu. Głos kobiety” (ostatni pokaz programu odbył się 24.02.2022 r. w Warszawie) oraz prowadzi autorskie warsztaty głosowe i spotkania śpiewacze.
Obszar zainteresowań naukowych: kultura mniejszości i pogranicza, społeczno-polityczne uwarunkowania muzycznych aktywności ludzi, techniki wokalne i praktyki wykonawcze tradycyjnego repertuaru wiejskiego.
Anastasiya Niakrasava szczegółowo zajmuje się badaniem muzyki tradycyjnej Białorusi i pogranicza polsko-białorusko-litewskiego, dokumentując, analizując i promując muzyczne dziedzictwo wybranych regionów Białorusi. Bada również polskojęzyczny repertuar i muzykę polskiej mniejszości w Białorusi.
Uczestniczka i organizatorka wielu badań terenowych, m.in. w Białorusi, Polsce, Rosji, Bośni i Hercegowinie.
Uczestniczka projektów IS PAN w ramach grantów Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki (NPRH), realizatorka autorskich projektów badawczych i artystyczno-edukacyjnych, m.in. w ramach programów IMiT, MKiDN. Efekty swoich badań prezentuje podczas konferencji ogólnopolskich i zagranicznych oraz na łamach periodyków naukowych i popularnych. Ważne miejsce w jej działalności naukowej zajmuje popularyzacja i aplikacja wyników badań naukowych w działalności dydaktycznej i praktykach społecznych.
W 2022-2023 r. autorka i kierowniczka projektu pt. „Wykorzystywanie efektów badań etnomuzykologicznych w dydaktyce i projektach artystycznych” realizowanym w ramach programu MEiN “Społeczna odpowiedzialność nauki”. Kieruje uniwersyteckim (UW) zespołem pieśni tradycyjnych “Poniemnie”.