| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
lekarz weterynarii |
| Odznaczenia | |
Natan Mesz (ur. 4 września 1875 w Bieżuniu, zm. 1944 w Warszawie) – polski lekarz radiolog.
Urodził się w rodzinie Samuela i Beli z Sitków. Brat Henryk był urzędnikiem, w marcu 1943 roku uciekł z getta i jego dalsze losy są nieznane. Drugi brat Adolf (1870–1932) był lekarzem.
W 1897 roku ukończył gimnazjum w Płocku, w 1904 roku studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Studia uzupełniał w Monachium. Od 1905 roku kierował zakładem rentgenologii Szpitala Starozakonnych na Czystem. W latach 1915–1918 służył w armii rosyjskiej.
Od 1918 roku kierował nowo utworzonym oddziałem rentgenologicznym w Szpitalu na Czystem. Był członkiem zarządu i wielokrotnym prezesem Polskiego Towarzystwa Radiologicznego oraz członkiem komitetu redakcyjnego „Polskiego Przeglądu Radiologicznego”.
Podczas II wojny światowej szpital przeniesiono na teren getta warszawskiego. Podczas pobytu w getcie (mieszkał przy ul. Nowolipki 17 m. 3) kontynuował działalność dydaktyczną razem z Juliuszem Zweibaumem.
Od 20 października 1911 był mężem Idy Szapiro, z którą miał córki Stefanię, także lekarza, Janinę, która została zabita wraz z mężem podczas „Sonderaktion” w okolicach Wilna oraz syna Stanisława, który zmarł w Związku Radzieckim na gruźlicę płuc.
Razem z żoną i córką Stefanią uciekł z getta. Uczestniczył w powstaniu warszawskim. Zmarł na zawał serca, gdy wychodził z Warszawy po upadku powstania.