NavIC

NavIC

Państwo	Indie
Nazwa operacyjna	NavIC (ang. Navigation with Indian Constellation)
Dawna nazwa	IRNSS (ang. Indian Regional Navigation Satellite System)
Rodzaj	regionalny system nawigacji satelitarnej
Status	ograniczona dostępność PNT (marzec 2026)
Operator	Indyjska Organizacja Badań Kosmicznych (ISRO)
Zasięg	Indie i ok. 1500 km od granic
Orbity	geostacjonarne (GEO) i nachylone geosynchroniczne (IGSO)
Pierwszy start	1 lipca 2013 (IRNSS-1A)
Strona internetowa	isro.gov.in

NavIC (ang. Navigation with Indian Constellation), pierwotnie Indian Regional Navigation Satellite System (IRNSS) – indyjski regionalny system nawigacji satelitarnej zarządzany przez Indyjską Organizację Badań Kosmicznych (ISRO). System jest przeznaczony do dostarczania usług pozycjonowania, nawigacji i czasu dla Indii oraz obszaru wokół kraju; w podstawowym opisie ISRO zasięg obejmuje Indie i region do około 1500 km od ich granic, z rozszerzoną strefą usługową sięgającą dalej nad Ocean Indyjski i część Azji.

NavIC jest systemem regionalnym, w odróżnieniu od systemów globalnych, takich jak GPS, GLONASS i Beidou. Jego celem jest zapewnienie Indiom niezależnego źródła danych pozycji, nawigacji i czasu (PNT, ang. position, navigation and timing), wykorzystywanego zarówno w usługach cywilnych, jak i w zastosowaniach strategicznych. Standard NavIC przewiduje dwie klasy usługi: otwartą usługę standardowego pozycjonowania oraz ograniczoną, szyfrowaną usługę dla autoryzowanych użytkowników. Według odpowiedzi rządowej z 25 marca 2026 roku trzy satelity NavIC nadawały pełne sygnały PNT, a pięć obsługiwało jednokierunkowe komunikaty; po awarii zegara IRNSS-1F pełna usługa nawigacyjna pozostawała ograniczona.

Nazwa i zakres systemu

Skrót IRNSS odnosił się do nazwy projektu budowy indyjskiego regionalnego systemu nawigacyjnego. Po wystrzeleniu pierwszej generacji satelitów i uruchomieniu systemu w maju 2016 roku IRNSS otrzymał nazwę operacyjną NavIC, rozwijaną jako Navigation with Indian Constellation. Słowo navik oznacza w sanskrycie żeglarza lub nawigatora. W polskich publikacjach branżowych system oznaczany jest jako „NavIC” z dopiskiem o dawnej nazwie IRNSS albo jako „Indyjski Regionalny System Nawigacji Satelitarnej”.

Podstawowa strefa usługi obejmuje subkontynent indyjski i obszar około 1500 km wokół Indii. Rozszerzona strefa usługowa jest opisywana jako pas pomiędzy obszarem podstawowym a prostokątem geograficznym od 30°S do 50°N i od 30°E do 130°E, obejmującym znaczną część Oceanu Indyjskiego. System zaprojektowano tak, aby dawał szczególnie korzystną geometrię obserwacji nad Indiami dzięki połączeniu satelitów geostacjonarnych i nachylonych satelitów geosynchronicznych. Satelity geostacjonarne są widoczne z subkontynentu wysoko nad horyzontem, a satelity IGSO pokrywają niższe wysokości kątowe. W części doby nad dużą częścią Indii nie ma żadnego satelity GPS, GLONASS ani Galileo wyżej niż 60° nad horyzontem, a NavIC zapewnia wtedy co najmniej jednego satelitę powyżej tej wysokości.

Geneza i rozwój

Jednym z czynników, które stały się impulsem do indyjskiego programu nawigacji satelitarnej, było doświadczenie zależności od zagranicznych systemów podczas konfliktu w rejonie Kargilu w 1999 roku, gdy dostęp do precyzyjnych danych GPS mógł mieć znaczenie operacyjne. Projekt IRNSS został zatwierdzony przez rząd Indii w 2006 roku, a ISRO rozpoczęła budowę niezależnego segmentu kosmicznego i naziemnego.

We wrześniu 2007 roku zapowiadano, że Indie przeznaczą 16 mld rupii na konstelację siedmiu satelitów nawigacyjnych, która miała zacząć działać do 2012 roku, a pierwszy satelita miał wystartować w 2010 roku na rakiecie PSLV.

Tło programu obejmowało także równoległe rozmowy o innych konstelacjach. W 2003 roku zapowiadano udział Indii w finansowaniu europejskiego systemu Galileo kwotą około 300 mln dolarów, a 7 września 2005 roku Indie i Unia Europejska parafowały porozumienie o udziale Indii w tym programie. W październiku 2006 roku indyjski udział w projekcie napotkał nierozwiązane kwestie bezpieczeństwa, związane m.in. z dużym udziałem Chin i niepewnością co do użytkowników danych. Rosyjski GLONASS miał wówczas ograniczone możliwości z powodu stopniowego zmniejszania się liczby satelitów. W tym samym okresie ISRO prowadziła spotkania z przemysłem w sprawie krajowych zastosowań nawigacji satelitarnej; program od początku obejmował nie tylko satelity, lecz także odbiorniki, segment naziemny i zaplecze produkcyjne.

Pierwszy satelita serii IRNSS-1, IRNSS-1A, został wyniesiony 1 lipca 2013 roku rakietą Polar Satellite Launch Vehicle. Kolejne satelity pierwszej generacji startowały w latach 2014–2016, a po awarii zegarów atomowych na IRNSS-1A próbowano wysłać satelitę zastępczego IRNSS-1H; misja z 31 sierpnia 2017 roku nie osiągnęła celu z powodu nierozdzielenia osłony ładunku. IRNSS-1I został wystrzelony w 2018 roku i uzupełnił działającą konstelację.

Druga generacja systemu, oznaczona serią NVS, ma odświeżyć konstelację, wydłużyć projektowany czas działania satelitów i dodać sygnał L1, przeznaczony dla użytkowników cywilnych i interoperacyjny z innymi systemami GNSS. NVS-01 został wyniesiony 29 maja 2023 roku rakietą GSLV-F12; według ISRO był pierwszym satelitą drugiej generacji NavIC, a w serii NVS po raz pierwszy umieszczono rodzimy zegar atomowy. Po starcie NVS-02 w styczniu 2025 roku ISRO poinformowała o problemie w operacjach podnoszenia orbity, co utrudniło wykorzystanie satelity zgodnie z pierwotnym planem.

Rząd Indii zatwierdził na program w 2006 roku 14,2 mld rupii. W 2016 roku podawano, że każdy satelita kosztuje około 1,5 mld rupii, a rakieta PSLV-XL około 1,3 mld rupii. Według raportu indyjskiego Kontrolera i Audytora Generalnego do marca 2017 roku wydatki ISRO na system wyniosły 24,46 mld rupii, w tym 11,62 mld rupii na rakiety nośne oraz utrzymanie satelitów i segmentu naziemnego. W raporcie grupy roboczej Departamentu Kosmosu z 2011 roku zapowiadano zwiększenie konstelacji IRNSS z 7 do 11 satelitów dla poszerzenia obszaru usługi, a opóźnienia programu przypisywano głównie zakupowi zegarów atomowych za granicą i złożoności technicznej systemu. Raport przewidywał też rozwój krajowych zegarów atomowych do zastosowań kosmicznych oraz studia nad w pełni optycznym zegarem atomowym dla IRNSS i łączności w dalekim kosmosie.

Równolegle ISRO i rząd Indii zabiegały o międzynarodowe uznanie NavIC jako interoperacyjnego elementu infrastruktury PNT. W 2019 roku Kongres Stanów Zjednoczonych dopuścił uznanie NavIC za sojuszniczy system nawigacji satelitarnej obok Galileo i japońskiego QZSS, co indyjskie media wiązały z zapisami amerykańskiej ustawy obronnej na rok fiskalny 2020. W polityce satelitarnej z 2021 roku oraz w późniejszych wypowiedziach ISRO pojawiał się także kierunek rozbudowy regionalnego systemu w stronę szerszego, potencjalnie globalnego pokrycia i większej interoperacyjności z GPS, GLONASS, Galileo i BeiDou.

Status konstelacji

Status NavIC wymaga datowania, ponieważ dane rządowe z marca 2026 roku różniły się między sobą. Raport parlamentarny z 12 marca 2026 roku wskazywał 12 wystrzelonych satelitów i cztery zapewniające ciągłą usługę PNT, natomiast odpowiedź PIB z 25 marca 2026 roku – 11 wystrzelonych satelitów, osiem satelitów funkcjonalnych, trzy satelity nadające sygnały PNT i pięć zdolnych do jednokierunkowych komunikatów. Spadek liczby satelitów zapewniających usługę PNT z czterech do trzech wiązał się z awarią IRNSS-1F, na którym 13 marca 2026 roku przestał działać pokładowy zegar atomowy.

Segment kosmiczny

Klasyczna architektura IRNSS zakładała siedem satelitów: trzy na orbitach geostacjonarnych oraz cztery na nachylonych orbitach geosynchronicznych. Takie rozmieszczenie, zamiast średnich orbit okołoziemskich typowych dla wielu systemów globalnych, jest dopasowane do regionalnej usługi nad Indiami i sąsiednimi akwenami. Zapewnienie stałej widoczności co najmniej czterech satelitów z orbit średnich wymagałoby około 18 satelitów, dlatego za optymalną uznano konstelację siedmiu satelitów GEO i IGSO. Wszystkie satelity krążą z okresem jednej doby gwiazdowej po orbitach o promieniu 42 164 km. Płaszczyzny orbit IGSO są nachylone do równika pod kątem około 29°. Ślady naziemne tych satelitów mają kształt ósemek przecinających równik na 55°E i 111,75°E. Trzy satelity geostacjonarne rozmieszczono w przybliżeniu równomiernie w pasie około 100° długości geograficznej między Afryką Środkową a Indonezją.

Satelity pierwszej generacji były oparte na platformie I-1K i projektowane z myślą o startach rakietą PSLV, a ich projektowany czas działania wynosił 10 lat. Opracowania techniczne podają dla nich masę startową około 1425 kg, masę suchą około 614 kg, korpus o wymiarach około 1,58 × 1,5 × 1,5 m, dwa panele słoneczne o mocy około 1660 W, akumulator litowo-jonowy 90 Ah, trójosiową stabilizację, silnik apogeum o ciągu 440 N i małe silniki korekcyjne o ciągu 22 N. Ładunek nawigacyjny obejmował rubidowe zegary atomowe, generator sygnału nawigacyjnego, transponder pasma C do pomiaru orbity oraz retroreflektory laserowe. Satelity drugiej generacji NVS są większe: dla NVS-01 podawano masę około 2232 kg, platformę I-2K, moc paneli słonecznych około 2,4 kW, projektowaną żywotność 12 lat oraz dodatkowy sygnał L1.

Pierwsza generacja obejmowała satelity IRNSS-1A, 1B, 1C, 1D, 1E, 1F i 1G oraz satelity zastępcze 1H i 1I. W kolejnych latach działanie systemu komplikowały awarie rubidowych zegarów atomowych na części satelitów oraz ograniczona żywotność pierwszej generacji. W 2026 roku ISRO informowała, że IRNSS-1F zakończył dziesięcioletni okres misji; w odpowiedziach rządowych i komunikatach z tego okresu część satelitów była opisywana jako używana już głównie do jednokierunkowej usługi komunikatów, a nie do pełnego pozycjonowania PNT.

Tabela zestawia satelity programu NavIC. Statusy podano według wskazanych źródeł i odnoszą się do dat ich publikacji.

Segment naziemny

Segment naziemny odpowiada za utrzymanie satelitów, wyznaczanie ich orbit, synchronizację czasu i generowanie danych nawigacyjnych. Obejmuje m.in. ośrodki kontroli statków kosmicznych, ISRO Navigation Centre w Byalalu koło Bengaluru w stanie Karnataka, stacje pomiaru odległości i integralności oraz sieć komunikacji danych.

System dzieli się na segment kosmiczny, naziemny i użytkownika. Segment użytkownika tworzą cywilni i autoryzowani użytkownicy korzystający z różnych typów odbiorników IRNSS.

W architekturze systemu centrum nawigacyjne przetwarza dane obserwacyjne, wyznacza orbity i parametry zegarów oraz generuje parametry nawigacyjne przesyłane następnie do satelitów. Sieć stacji naziemnych śledzi satelity i wspiera operacje TT&C, a dokładne odniesienie czasu jest zestawiane z UTC z użyciem zegarów atomowych. Czas systemowy wytwarza ośrodek IRNWT w Byalalu na podstawie zespołu zegarów atomowych, m.in. aktywnych maserów wodorowych i wzorców cezowych, a jego różnica względem międzynarodowego czasu atomowego (TAI) ma być utrzymywana w granicach 50 ns (2σ). Skala czasu IRNSS jest liczona od 23:59:47 UTC 21 sierpnia 1999 roku – tej samej epoki, od której po przepełnieniu licznika tygodni liczony był czas GPS – i podobnie jak on jest ciągła, bez sekund przestępnych. Układem odniesienia geodezyjnego systemu jest WGS 84. Satelitami steruje ośrodek kontroli w Hassan wspierany przez drugi ośrodek w Bhopalu. Podstawą wyznaczania orbit i poprawek zegarów są jednokierunkowe pomiary odległości wykonywane przez stacje IRIMS, uzupełniane dwukierunkowymi pomiarami CDMA i laserowymi pomiarami odległości. Materiały ISRO wymieniają m.in. cztery stacje CDMA ranging i szesnaście stacji IRIMS, w tym stacje w Bengaluru, Hassan, Bhopalu, Jodhpurze, Shillong, Dehradunie, Port Blair, Mahendragiri, Lucknow, Kolkacie, Udaipurze, Shadnagarze, Pune i na Mauritiusie.

W latach 2019–2021 ISRO prowadziła rozmowy o współpracy przy zagranicznych stacjach referencyjnych NavIC z JAXA, CNES i Australijską Agencją Kosmiczną.

Sygnały i dokładność

Zgodnie z oficjalnym ICD ISRO dla standardowej usługi pozycjonowania pierwsza generacja NavIC transmituje sygnały w paśmie L5 (1176,45 MHz) i paśmie S (2492,028 MHz). Satelity NavIC wystrzeliwane od 2023 roku mają nadawać sygnały SPS także w paśmie L1 (1575,42 MHz), w którym wprowadzany jest nowy sygnał cywilny, interoperacyjny z sygnałami innych systemów GNSS. Usługa standardowa jest dostępna dla wszystkich użytkowników, a usługa ograniczona jest szyfrowana i przeznaczona wyłącznie dla autoryzowanych użytkowników. Sygnał L1 SPS używa modulacji SBOC i zaprojektowano go jako kompatybilny radiowo i interoperacyjny z usługami L1C innych systemów. ISRO równolegle rozwijała indyjski rubidowy wzorzec częstotliwości dla nawigacji satelitarnej.

Pierwotnie otwarta usługa SPS w paśmie L5 była modulowana BPSK(1), a usługa ograniczona używała BOC(5,2). Drugą częstotliwość wprowadzono, by poprawić dokładność pozycjonowania odbiorników dwuczęstotliwościowych. Pasmo S wybrano m.in. dlatego, że sygnały w tym paśmie są mniej podatne na zaburzenia jonosferyczne niż w paśmie L. Każda z dwóch nośnych przenosi trzy sygnały: kanał danych SPS oraz kanały danych i pilotowy usługi ograniczonej. Zanim w 2014 roku opublikowano specyfikację sygnałów otwartych, ich strukturę i kody rozpraszające – 1023-bitowe kody Golda – ustalili w sierpniu 2013 roku badacze DLR na podstawie nagrań sygnałów IRNSS-1A wykonanych 30-metrową anteną w Weilheim.

Użycie pasma S było nowością: IRNSS jako pierwszy system wykorzystał sygnały w tym paśmie do pasywnej trilateracji. Wpływ jonosfery bywa w rejonie Indii silny, a ponieważ refrakcja jonosferyczna maleje z kwadratem częstotliwości nośnej, zniekształcenia jonosferyczne sygnałów w paśmie S mogą stanowić około 40% zniekształceń w paśmie L1. System nadaje ponadto model jonosfery nad subkontynentem oparty na 90 punktach siatki na wysokości 350 km. IRNSS dzieli z GPS, Galileo i QZSS tylko częstotliwość L5, dlatego jego interoperacyjność z tymi systemami była początkowo ograniczona. Pomiary prowadzone w Perth w grudniu 2014 roku wykazały jednak, że szumy obserwacji sygnału L5 IRNSS są porównywalne z szumami sygnałów L5/E5a pozostałych systemów.

Według Navipedii, serwisu Europejskiej Agencji Kosmicznej, oczekiwana dokładność pozycji wynosi poniżej 10 m nad Indiami i krajami sąsiednimi oraz około 20 m nad obszarem Oceanu Indyjskiego w promieniu 1500 km od Indii. W praktyce dokładność usługi zależy od liczby dostępnych satelitów i geometrii ich widoczności oraz od stabilności zegarów atomowych. Według portalu Geoforum.pl dokładność pozycji wyznaczanej samym IRNSS miała wynosić 5 m w Indiach i 10 m na pozostałym obszarze. W 2017 roku przedstawiciel Space Applications Centre ISRO informował o zaobserwowanej w próbach dokładności do 5 m w Indiach i w pasie 1500 km od ich granic. W specyfikacji projektowej dokładność pozycji w podstawowej strefie usługi miała być lepsza niż 20 m. Pierwszą samodzielną pozycję wyznaczono w kwietniu 2015 roku, po uruchomieniu IRNSS-1D, a po wystrzeleniu IRNSS-1G w całym regionie indyjskim uzyskiwano dokładność lepszą niż 10 m. Analiza precyzji pozycjonowania jednoczęstotliwościowego w paśmie L5 dla pełnej konstelacji siedmiu satelitów wykazała, że jest ona najlepsza w okolicy punktu 0°, 83°E, będącego punktem symetrii śladów naziemnych satelitów, i pogarsza się wraz z oddalaniem od niego. Na wschodnim i zachodnim skraju obszaru rozszerzonego (30°E i 130°E) jest tak słaba, że nie da się podać reprezentatywnej średniej dobowej. Pomiary prowadzone w latach 2017–2018 w Bardhamanie i Kalkucie wykazały, że w ciasnej zabudowie miejskiej łączne użycie GPS i NavIC zwiększało odsetek udanych rozwiązań pozycji i poprawiało ich dokładność.

System zawiera również kanał krótkich komunikatów, który może przekazywać ostrzeżenia i informacje do użytkowników w określonych regionach. Typowe zastosowania obejmują powiadomienia dla rybaków, ostrzeganie przed katastrofami, synchronizację czasu, śledzenie pojazdów i geodezję.

Zegary atomowe i problemy eksploatacyjne

Każdy satelita nawigacyjny potrzebuje bardzo stabilnych wzorców częstotliwości, ponieważ błąd zegara bezpośrednio przekłada się na błąd wyznaczenia odległości. Wzorce rubidowe są w satelitach nawigacyjnych powszechne ze względu na małą masę i objętość, ale ulegają nagłym skokom częstotliwości, których przyczyną bywają zaburzenia środowiskowe lub usterki wewnętrzne. W pierwszej generacji IRNSS każdy satelita miał redundantny zestaw trzech rubidowych zegarów atomowych, dostarczonych przez SpectraTime, lecz część z nich uległa awariom, co ograniczyło liczbę satelitów zdolnych do pełnej usługi PNT. Pomiary z 2013 roku wykazały, że krótkoterminowa stabilność zegara IRNSS-1A była porównywalna z zegarami rubidowymi satelitów GPS bloku IIF i Galileo.

Wobec kolejnych awarii importowanych zegarów (do maja 2018 roku zawiodło dziewięć z 21 zegarów floty) ISRO zabiegała o zgodę rządu na co najmniej cztery dodatkowe satelity IRNSS i liczyła, że w każdym z nich znajdzie się krajowy zegar atomowy. Satelita NVS-02, wystrzelony w styczniu 2025 roku, miał zastąpić IRNSS-1E. Przenosił ładunek nawigacyjny w pasmach L1, L5 i S oraz zarówno krajowe, jak i importowane zegary atomowe. W 2018 roku ISRO testowała krajowe zegary atomowe do zastosowań kosmicznych, a Space Applications Centre rozwijało własne wzorce częstotliwości i komponenty nawigacyjne. W 2019 roku Space Applications Centre zademonstrowało model weryfikacyjny krajowego wzorca rubidowego i przygotowywało jego modele kwalifikacyjne i lotne dla kolejnej serii satelitów NavIC, z docelowym czasem pracy zegara na orbicie 10–15 lat.

Po awarii IRNSS-1F w 2026 roku liczba satelitów zdolnych do pełnej usługi PNT spadła poniżej czterech, co stanowiło poważne ograniczenie samodzielności nawigacyjnej Indii. NavIC pozostawał programem utrzymywanym i modernizowanym, jednak z ograniczoną dostępnością usług pozycjonowania do czasu odnowienia konstelacji.

Zastosowania i odbiorniki

NavIC jest przeznaczony do pozycjonowania w transporcie, logistyce, ratownictwie, geodezji, rolnictwie precyzyjnym, rybołówstwie, synchronizacji sieci oraz zastosowaniach wojskowych. Indie wprowadzały także wymogi montowania urządzeń śledzących zgodnych ze standardem AIS-140 i obsługujących NavIC w pojazdach użytkowych, co miało zwiększyć wykorzystanie krajowego systemu w transporcie drogowym. Od 1 kwietnia 2019 roku wszystkie nowo rejestrowane pojazdy komercyjne musiały mieć lokalizatory obsługujące NavIC, a w połowie 2019 roku atestowane modele takich lokalizatorów produkowało w Indiach ponad 30 firm.

W latach 2020–2025 zaczęły pojawiać się układy scalone i platformy telefonów obsługujące NavIC. Qualcomm ogłosił najpierw wsparcie dla indyjskiego systemu w wybranych chipsetach mobilnych, a w 2023 roku zapowiedział obsługę sygnału L1 w kolejnych platformach, co miało ułatwić wykorzystanie NavIC w smartfonach, urządzeniach Internetu rzeczy i samochodach. ISRO i Qualcomm zapowiadały obsługę NavIC w platformach mobilnych, samochodowych i IoT już w 2019 roku, a w styczniu 2020 roku Qualcomm wprowadził chipsety Snapdragon 720G, 662 i 460 z obsługą NavIC, na których Xiaomi i Realme zapowiedziały swoje smartfony. Rząd Indii naciskał na producentów telefonów, by dodali obsługę NavIC, i wyznaczył im termin do stycznia 2023 roku, choć według doniesień medialnych z 2022 roku nie było to realne przed 2025 rokiem.

Warstwa odbiorników i układów krajowych jest rozwijana także poza platformami globalnych producentów. W 2024 roku DRDO zleciło bengaluruskiej firmie Accord Software and Systems opracowanie krajowego układu odbiorczego NavIC do odbioru i rozpowszechniania czasu IRNWT, przeznaczonego do zastosowań obronnych i komercyjnych.

Znaczenie strategiczne

Jednym z głównych uzasadnień programu NavIC jest zapewnienie Indiom autonomicznego źródła danych nawigacyjnych w sytuacjach, w których dostęp do zagranicznych systemów mógłby być ograniczony, zakłócony albo politycznie zależny. W porównaniach potencjału kosmicznego Indii i Chin regionalny NavIC zestawiano z globalnym chińskim systemem Beidou, którego zasięg odpowiadał globalnym ambicjom Chin. Druga generacja NavIC stanowi element krajowej infrastruktury PNT obejmującej także usługi czasu i zastosowania wojskowe.

Przedstawiony w Lok Sabha w marcu 2026 roku rządowy plan dalszego wzmacniania nawigacji satelitarnej obejmował ukończenie podstawowej konstelacji NavIC, rozszerzenie usług stosownie do potrzeb użytkowników oraz wprowadzenie krajowych technologii, w tym kosmicznego zegara atomowego, dla technologicznej samodzielności. W latach 2022–2025 ISRO planowała rozszerzenie bazy użytkowników NavIC, kolejne starty satelitów NVS i ewentualną rozbudowę konstelacji, choć tempo prac zależało od dostępności krajowych zegarów atomowych, harmonogramu startów i powodzenia satelitów zastępczych.

Już w 2011 roku grupa robocza Departamentu Kosmosu przygotowująca 12. plan pięcioletni wymieniała wśród planowanych inicjatyw technologicznych studia i analizy globalnego indyjskiego systemu nawigacyjnego (GINS, ang. Global Indian Navigational System). W 2022 roku przewodniczący ISRO S. Somanath zapowiadał plany nadania systemowi zasięgu globalnego. Ponieważ zasięg NavIC kończy się 1500 km poza terytorium Indii, wymagałoby to stopniowego dodawania satelitów na średnich orbitach okołoziemskich.

Zobacz też

• nawigacja satelitarna
• satelita nawigacyjny
• QZSS

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Satellite Navigation Services – ISRO
• IRNSS Programme – ISRO
• NavIC – ESA Navipedia
• NavIC – IGS MGEX