Neodadaizm – ruch w sztuce, który powstał w drugiej połowie lat 50. XX wieku. Był to kierunek w sztuce amerykańskiej stojący w opozycji do ekspresjonizmu abstrakcyjnego, nawiązujący do działań dadaistów, którzy tworzyli przed wojną w Europie.
W obrębie nurtu powstawały zarówno obrazy abstrakcyjne zawierające w swojej fakturze zniszczone przedmioty codziennego użytku i nawiązujące do estetyki prac Kurta Schwittersa, jak i dzieła wykonane w tradycyjnych technikach malarskich. Twórcami neodadaizmu są m.in. Robert Rauschenberg, Jasper Johns. Do artystów, którzy tworzyli prace neodadaistyczne, można m.in. zaliczyć Cy'a Twombly, John Cage, Louise Nevelson czy Allana Kaprowa.
Zainteresowanie dadaizmem pojawiło się wraz z publikacjami dokumentalnymi, takimi jak „The Dada Painters and Poets” Roberta Motherwella (1951) oraz niemieckojęzycznymi publikacjami z 1957 roku i późniejszymi, do których przyczynili się niektórzy byli dadaiści. Jednak kilku pierwotnych dadaistów potępiło etykietę neodada, zwłaszcza w jej amerykańskich przejawach, argumentując, że dzieło to jest raczej wtórne niż stanowi nowe odkrycia; że przyjemność estetyczna tkwi w tym, co pierwotnie było protestem przeciwko mieszczańskim koncepcjom estetycznym; oraz że schlebia ono komercjalizacji.