| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Klasa | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
wilgotnica kwaskowata |
| Nazwa systematyczna | |
| Neohygrocybe nitrata (Pers.) Kovalenko Opredelitel’ Gribov SSSR (Leningrad): 40 (1989) | |
Wilgotnica kwaskowata (Neohygrocybe nitrata (Pers.) Kovalenko) – gatunek grzybów z rodziny wodnichowatych (Hygrophoraceae).
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hygrocybe, Hygrophoraceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1801 r. Christiaan Hendrik Persoon nadając mu nazwę Hygrophorus mucronellus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1989 r. Aleksander E. Kowalenko.
Nazwę polską wilgotnica kwaskowata nadała w 1997 r. Barbara Gumińska. Franciszek Błoński w 1896 r. opisywał ten gatunek pod nazwą wodnicha kwaskowata.
Średnica 2–7 cm, początkowo półkulisty, później rozpostarty lub nieco na środku wypukły, rzadziej zagłębiony. Brzegi starszych owocników powyginane lub popękane. Powierzchnia u młodych owocników gładka, u starszych włókienkowata lub bardzo drobnołuskowata, sucha, szara lub szarobrązowa, czasami z oliwkowym odcieniem. Brzeg czasami jaśniejszy.
Przyrośnięte, grube i rzadkie, szerokie, z międzyblaszkami, przy trzonie często z anastomozami, białawe, lub jasnoszare z ochrowym odcieniem. Ostrza faliste.
Wysokość 4–8 cm, średnica od 0,5 do 1,2 cm, nierównej grubości, często faliście powyginany, spłaszczony lub rowkowato wklęśnięty, kruchy, w środku pusty. Powierzchnia gładka lub włóknista, sucha, o barwie białej lub szarobrązowej, czasami żółtawej.
Cienki, białawy, tylko pod skórką kapelusza nieco ciemniejszy, niezmienny, kruchy. Ma alkaliczny zapach i słabo kwaskowaty smak.
Biały, zarodniki elipsoidalne, gładkie.
Opisano występowanie wilgotnicy kwaskowatej w Europie i w kilku rejonach Ameryki Północnej (w USA). W Europie najliczniej występuje na Półwyspie Skandynawskim. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano 7 stanowisk. Również w późniejszych latach podano jej stanowiska, a najbardziej aktualne podaje internetowy atlas grzybów. Ma status V – gatunek narażony na wymarcie. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Szwajcarii, Niemczech, Danii, Holandii, Szwecji.
Można ją spotkać wśród traw na polanach, łąkach, pastwiskach, świetlistych lasach, obrzeżach dróg leśnych, rzadko na wapiennych terenach. Owocniki wytwarza od września do października.